ფოტო-გრაფინია (ნაწილი II)

     როგორც ერთხელ უკვე  აღვნიშნე თანამედროვე ქართული ფოტო-გრაფი-ითა და ფოტო-გრაფ(ინი)ებით დაინტერესებული ვარ და დაგპირდით თქვენც გაგაცნოთ ისინი.
ამჯერად ჩემს საგრაფოში სტუმრად მყავს  ეკატერინე მამამთავრიშვილი. ჩემი და ეკას ნაცნობობა Facebook-ზე შედგა. აღმოჩნდა, რომ ქართულ საიტზე GRAF.ge მისი ნიკი იყო გრაფინია და ამიტომ დამეკონტაქტა.
დავათვალიერე მისი ნამუშევრები და მოხიბლული დავრჩი  ამის შემდეგ აქტიურად ვადევნებ თვალს მის შემოქმედებას და იმედი ჯერ არ გამცრუებია. არ აქვს გამოკვეთილი ჟანრი გადაღებისას. იღებს პორტრეტებს, პეიზაჟებს, გლამურულ ფოტოებს.
შემოგთავაზებთ ციცქნა ინტერვიუს ეკატერინესთან.

• როდის დაინტერესდი ფოტოგრაფიით და როდიდან მოგვევლინე, როგორც ფოტოგრაფი?

  ტელერადიო ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე ვსწავლობდი, პრაქტიკულ დავალებებზე აღმოჩნდა, რომ განსაკუთრებით მიადვილდებოდა ვიზუალურ გამოსახულებასთან მუშაობა-კომპოზიციის, განათების, კადრის შერჩევა სიუჟეტისთვის. გადაღებაც ზუსტად ამ მიზნით დავიწყე-მინდოდა მესწავლა რაც შეიძლება დახვეწილი კადრების შერჩევა სიუჟეტისთვის. მერე აღმოჩნდა, რომ ფოტოგადაღება ყველა სხვა საქმიანობას მერჩივდა და ასე შევყევი…

   და რამდენი ხანია რაც იღებ?
  
  ბოლო ორი წელია რაც აქტიურად ვიღებ.

  

  თავად ეკა ♥

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

ვაპირებდი მეკითხა რამდენად წარმატებულ ფოტო-გრაფინიად მიაჩნდა საკუთარი თავი, მაგრამ გამახსენდა ამ კითხვას მეც რომ ვერ ვიტან და აღარ ვკითხე. ისე მე გეტყვით, რომ საკმაოდ წარმატებულია და ამაში მაშინვე დარწმუნდებით, როდესაც მის ფოტოებს ნახავთ. იმდენად კარგი ფოტოები აქვს, რომ ყველას დადება მინდოდა, მაგრამ სამწუხაროდ ჩემი ინტერნეტი ამის საშუალებას არ მაძლევს, ამიტომ დამჭირდა ამორჩევა.

ნატურმორტი

 

ჩემი ფავორიტი ♥

პეიზაჟი :

ცხენი გარბის

 

ბევრი წყალი ერთად

ბევრი ნისლი ერთად

Forever Alone ხე

Forever Alone ხე II

ამ ყვავილის მოსახელეები, რომ არ მიყვარს ის

ღვირილა ^_^

პორტრეტები :

ჭორფლიანი გოგო ბევრი წყლის ფონზე

 

უფრო ჭორფლიანი გოგო

მიმზიდველი ქალი

ეს გოგო ჰერმიონ გრეინჯერს გავს

აი ხომ ვთქვი

რა ფერებია ♥

რა ფერებია ♥ II

ამ მოდელს ვინ მისცა უფლება ასეთი ლამაზი რომ არის?!

გლამური :
 

ისევ ის მიმზიდველი ქალი

მრგვალი კიბე და გოგო

აუ

იფიფიფ ♥

ეს ფოტო მომწონს განსაკუთრებულად

თუ მოგეწონათ ეს ფოტოები და დაინტერესდით ამ ფოტო-გრაფინიით შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ :
Facebook : Ekaterine Mamamtavrishvili

Facebook Page : EKATERINE PHOTOGRAPHY

ეკატერინეს საიტი : http://www.ekaterine.inf.ge

პ.ს. ფოტოებზე ის სათაურები ჩემი მიწერილია და მაინცდამაინც სერიოზულად ნუ აღიქვამთ

პ.პ.ს. გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს და ამ პოსტის ბოლომდე წაკითხვისთვის ბონუსად ეს ფოტო ^_^

მე და ნოდარ დუმბაძე

ამ ფოტოსა და მის მადლიან სიცილში ჩანს მთელი მისი ხასიათი

ამ სახელის წაკითხვისას ჩემი მკითხველების უმრავლესობას სითბო ჩაგეღვრებოდათ გულში. ახლა მოდაშია ყველაფერ იმის კრიტიკა და არ მოწონება, რაც ხალხს მოსწონს და უყვარს. მათ შორის ამ მწერლისაც. ხოდა მე მივიღე გადაწყვეტილება ყურადღება არ მივაქციო ასეთ ხალხს და მშვიდად გავაგრძელო ამ არაჩვეულებრივი მწერლების სიყვარული.
ჩემი და ნოდარ დუმბაძის “ურთიერთობა” ძალიან ადრეულ ბავშვობაში დაიწყო. 3 წლისამ კითხვის სწავლა დავიწყე და 4 წლის უკვე გამართულად ვკითხულობდი. მოგეხსენებათ ბნელ 90-იანებში დაბადებული ვარ და ისიც იცით რა პირობებში გავიზარდეთ მე და ჩემი თაობის ბავშვები. ამ ბნელ, ცივ, უშუქო და უგაზო პერიოდში ჩემი მშობლები მაინც არ მაკლებდნენ სულის საზრდოს და მამამ ნოდარ დუმბაძის ლექსების კრებული მაჩუქა, რომელიც ფერად-ფერადი სურათებითა და აპლიკაციებით გაფორმებული სულაც არ ყოფილა, როგორც ახლა გამოსული წიგნების უმრავლესობა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან პატარა ვიყავი  მაინც ბეჯითად შევუდექი ამ ლექსების კითხვას და მალე ზეპირადაც ვისწავლე. სამწუხაროდ დროთა განმავლობაში დამავიწყდა და დღეს ერთიც კი არ მახსოვს.
გავიდა 3-4  წელიწადი და ერთხელაც დავინახე დედაჩემი როგორ კითხულობდა რაღაც წიგნს და თან იცინოდა. რომ ვკითხე რა აცინებდა არ მიპასუხა, დამპირდა დღეს დავამთავრებ ამ წიგნს და მერე გათხოვებო. ეს წიგნი იყო “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი”. იმ დღიდან მოყოლებული დღემდე ვერც კი დავითვლი რამდენჯერ მაქვს წაკითხული ეს რომანი. ბოლოს 3-4 დღის წინ წავიკითხე. ჩემი სამაგიდო წიგნივით არის, როდესაც ცუდ ხასიათზე ვარ დუმბაძეა ჩემი მხსნელი.
მის თითოეულ ნაწარმოებს, იქნება ეს რომანი თუ პატარა მოთხრობა მხოლოდ ერთი წაკითხვით ვერ ამოწურავ და ყოველ ჯერზე ახალს აღმოაჩენ, ყველა ასაკში სხვადასხვანაირად გაიგებ. პრინციპში ყველა წიგნი ასეა, მაგრამ ნოდარის ცრემლნარევი იუმორი მაინც განსაკუთრებულია.
სულ არ მრცხვენია იმის აღიარება, რომ ძალიან ბევრი ვიტირე ბებიას, ბეჟანას, ბატონი ისიდორეს, კუკარაჩას სიკვდილზე, ზაზას დედის დაბრუნებაზე, ცირას იმედგაცრუებაზე, ხატიას სხივჩამქრალ თვალებზე, ბეღურაზე, რომელიც მიმინომ იმსხვერპლა, იანგულზე, სოსოიას რუსისა და შვილმკვდარი ლუკაიას დიალოგზე, ჯარისკაცებისთვის დაუნანებლად გაღებულ ნაბადზე, ჩექმებსა და წინდებზე  და ა.შ. რა დასანანია ყველაფერს რომ ვერ ვიხსენებ და ვერ ვატევ
არც იმას დავმალავ, რომ ძალიან ბევრი ვიცინე ილიკოსა და მის განძზე, მურადას სიკვდილზე გამოგზავნილ დეპეშაზე, რომულისა და ზურიკელას დაწერილ წერილზე, რომელიც ოლღას მიუვიდა, უგერგილო გიგილოზე. ამ ყველაფრის ჩამოთვლაც შორს წაგვიყვანს, მე კი თქვენს თვალებსა და ნერვებს ვუფრთხილდები.
მგონი ერთადერთი ნაწარმოებია რომელიც არ მაქვს წაკითხული და არც კი ვიცი რატომ. “მარადისობის კანონი” ახლა მომიტანა ისევ მამაჩემმა და დარწმუნებული ვარ დიდი სიამოვნება მელის წინ, იმდენად დიდი, რომ სტენდალს დროებით გვერდით გადავდებ და ამას ჩავუჯდები.
ასეა, იმაზე წერა ყოველთვის მიჭირს, რაც უზომოდ მიყვარს, როგორ მინდოდა მთელი სათქმელი ჩამეტია ამ პოსტში, მაგრამ ვერ შევძელი და ვერც ვერასოდეს შევძლებ იმ ყველაფრის თქმას, იმ ემოციების გადმოცემას, რასაც მე ვგრძნობ მისი კითხვის დროს. ნოდარ დუმბაძე ზოგისთვის სიცილთან ასოცირდება ჩემთვის კი ეს არის მწერალი, რომელიც წერდა ყველაფერზე, რაც აწუხებდა. მისი ნაწარმოებები  სიკეთით, სიყვარულით არის გამთბარი და ასე იქნება ყოველთვის სანამ მას მკითხველი და დამფასებელი ეყოლება და ეს სულ ასე იქნება.
დღემდე საამაყოდ მაქვს ის, რომ ნოდარ დუმბაძე ჩემთან სახლში ყოფილა და თურმე ჩემს ოჯახთან მეგობრობდა კიდეც. როგორც ბაბუაჩემისგან ვიცი გადმოცემით, ჩემს სოფელში იყო ჩამოსული და დარკვეთელ კოლორიტებზე  დაწერასაც გეგმავდა, მაგრამ სამწუხაროდ არ დასცალდა.  მე კი გულში ხინჯად მაქვს, რომ ვერ მოვესწარი მის სიცოცხლეს და გაცნობის შესაძლებლობა არ მომეცა. ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, მაგრამ მაინც.
თქვენ კი, ძვირფასებო, არასოდეს მოუსმინოთ სხვებს და იკითხეთ და მოიწონეთ ის, რისკინაც გული მიგიწევთ, იქნება ეს დოჩანაშვილი და დუმბაძე თუ ნიცშე და დაიმახსოვრეთ მშვენიერება უბრალოებაშია
 პ.ს. ბლოგზე მოდერაცია მაქვს ჩართული და უწმაწური კომენტარების დატოვებით და ჩემი ლანძღვით თავს ნუ შეიწუხებთ, ვისწავლე როგორ არ მოგაქციოთ ყურადღება

ფოტო-გრაფი

ჩემი ფოტოხელოვნებით დაინტერესება 2 წლის წინ დაიწყო, როდესაც ჩემს სკოლაში არჩევით საგნად შემოვიდა და მთელი წელი ვსწავლობდი.
ამ პერიოდში დავიწყე  ქართველი თანამედროვე ფოტოგრაფების შემოქმედების გაცნობა,  ძალიან ბევრი მომეწონა და აქტიურად ვადევნებდი მათ განვითარებას თვალს საიტზე  Graf.ge. მერე ნელ-ნელა სხვა რაღაცებზე გადავერთე და სულ მიმავიწყდა ეს დარგი. ამასობაში ახალი და საინტერესო  ფოტოგრაფები გამოვიდნენ ასპარეზზე. მართალია ვისაც პროფესიონალი ფოტოაპარატი აქვს ყველა ფოტოგრაფი არ არის, მაგრამ ყველაფერი გემოვნების ამბავია, ამიტომ მე ჩემი ბლოგის მეშვეობით ნელ-ნელა გაგაცნობთ იმ ფოტო-გრაფებსა და ფოტო-გრაფინიებს, რომლებმაც ჩემი მოწონება დაიმსახურეს.
პირველი მათგანია  ალექსანდრე.
ჩემი და სანდროს ნაცნობობა ახალგაზრდულ პროექტ “სპილო ოთახშის” ფარგლებში შედგა. ჩემი კონკურენტი იყო, მაგრამ იმ გუნდს კონკურენტად ვერ აღვიქვამდი. ბარემ იმასაც ვიტყვი, რომ ამ კონკურსმა საინტერესო ხალხს შემახვედრა და დამამეგობრა

 

ფოტო-გრაფი სანდრო

ალექსანდრე 22 წლის ფოტოგრაფია. მან 1 წლის წინ დაიწყო ფოტოების გადაღება და მის ობიექტივში ძირითადად ადამიანები ხვდებიან, ანუ პორტრეტებს იღებს.
ერთი შეხედვით არაფერი განსაკუთრებული არაა მის ფოტოებში, მაგრამ მე მომწონს ის ემოცია, რომელიც მათგან მოდის, არ ვიცი რამდენად გასაგებად ვხსნი, მაგრამ იმედია მიხვდებით რასაც ვგულისხმობ.
   

რა სწერვულად იყურება ფისო :>

<3

ბრჭყვიალა რაღაცები

თუ მასთან დაკავშირების სურვილი გაგიჩნდებათ მიმართეთ Facebookze : Alexander Kay

მისი ნამუშევრები შეგიძლიათ იხილოთ მის  Facebook გვერდზე : Alexander Photography.

ასევე, შეგიძლიათ მოინახულოთ მისი ახალშექმნილი ბლოგი, სადაც მე დიდი იმედი მაქვს განათავსებს თავის ფოტოებს: http://alexanderkay89.wordpress.com/

 იმედი მაქვს ისიამოვნეთ.
შევეცდები კვირაში ერთი საინტერესო ფოტოგრაფი(ნია)  მაინც გაგაცნოთ და ამით მათ წარმატებასაც ჩეოტათი მაინც შევუწყო ხელი.

ინფიცირებული

ქუჩაში ჩქარი და ენერგიული ნაბიჯით მიდიოდა. დეკემბრის ცივი ქარი სახეს უსერავდა. ნაწვიმარ მიწაზე გაჩენილ გუბეებს გვერდს უვლიდა. ჯინსის ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, თავდახრილი და წელში ოდნავ მოხრილი ადგამდა დიდ ნაბიჯებს. ყურში სულ ერთი ფრაზა ჩაესმოდა :
-ეს უკვე დანაშაულია!
ხმა ნელ-ნელა ძლიერდებოდა, მალე მთელი მისი გონება მოიცვა.
გაჩერდა. 

უნებურად ყურებზე ხელი აიფარა, მერე მიხვდა ქუჩაში რომ იყო და ცოტა უცნაურად იქცეოდა. ჯიბიდან სანთებელა და სიგარეტის კოლოფი ამოიღო წარწერით “მოწევა კლავს”. სევდიანად ჩაიღიმა. ამ წარწერას აშკარად სხვა მნიშვნელობა მიანიჭა.
ხიდის შუაში გაჩერდა. მოაჯირთან მივიდა და ზედ დაეყრდნო, თან სიგარეტს ეწეოდა. გაახსენდა პირველი ემოცია, როდესაც მოისმინა  თავისი დიაგნოზი :
-შენ აივ დადებითი ხარ.
თავიდან ვერც კი გაერკვია რა ხდებოდა. მერე ნელ-ნელა მიხვდა. გონებას ნისლი გადაეკრა და დარეტიანებული დაბრუნდა სახლში. თითქოს ეგონა, რომ ცხოვრება ძველებურად გაგრძელდებოდა, მაგრამ შეცდა.
უნდოდა ეს ამბავი ბევრს არ გაეგო. მხოლოდ ოჯახის წევრებს და რამდენიმე ძალიან ახლობელ ადამიანს უთხრა, მაგრამ აქ შეცდა. როგორც ხდება ხოლმე მალე მაინც ყველამ გაიგო და ამის შემდეგ დაიწყო პრობლემები.
აღიზიანებდა ოჯახის წევრებისა და მეგობრების გადამეტებული მზრუნველობა. ესმოდა, რომ ყველაფერს მისთვის აკეთებდნენ, მაგრამ თავს არაფრისმაქნის, ვიღაცის საპატრონო და პასიურ ადამიანად თვლიდა. მერე სულ მარტო ყოფნა უნდოდა, ყველას გაურბოდა. სულ მარტო იკეტებოდა ოთახში, ტელეფონს თიშავდა, სოციალურ ქსელებს საერთოდ აღარ ეკარებოდა.
მერე ნელ-ნელა ესეც მობეზრდა.  ცდილობდა ცხოვრების ძველ კალაპოტში ჩამდგარიყო. ამისთვის კი საჭირო იყო ურთიერთობები, ძველიც და ახალიც.
ეს კი ცოტა უჭირდა.
წვიმის ცივი წვეთები სცემდა სახეში. ისევ მდინარეს უყურებდა.
გაახსენდა ერთხელ მეგობარი ესტუმრა სახლში.  ერთი ოთახიდან მეორეში რომ გადიოდა უნებურად მაისურის სახელი წინ წამოწია და კარის სახელური იმით ჩამოწია.  როცა გაიაზრა რას აკეთებდა შეცბა.
ამის გახსენებამ გულში რაღაც ჩაწყვიტა.
სიგარეტი მოაჯირზე ჩააქრო და მდინარეში წკიპურტით ისროლა.
ერთხელ თავის პატარა მეზობელს მიესალმა, 9-10 წლის იქნებოდა. მერე გაიგო დედამისი როგორ აფრთხილებდა მოერიდეო ამას.
ერთხელ სტუმრად იყო ნათესავებთან.  გამასპინძლების შემდეგ დიასახლისი სუფრას ალაგებდა. დაინახა როგორ შეიტანა ცალკე მის მიერ გამოყენებული ჭურჭელი.  სამზარეულოში გასვლა მოიმიზეზა და დაინახა, რომ ცალკე იდო. იმის მერე იქ აღარ მისულა.
ერთხელ სიგარეტი სთხოვა ქუჩაში შუახნის კაცმა. ჯიბეში ხელის ჩაყოფა დაეზარა და თავისდაუნებურად უთხრა: “შიდსი მაქვს!”-ო. მთხოვნელმა ზეზეულად ააყოლა თვალი, ოდნავ უკან დაიხია და კისერზე შემოგდებული კაშნე ცხვირზე მიიჭირა ორივე ხელით. სწრაფი ნაბიჯით გაშორდა და რაღაცას დუდღუნებდა ცხვირში თავისთვის.
ჰოდა მობეზრდა ასე  ცხოვრება. ისედაც მოკვდება მალე. მობეზრდა ყოველდღიურად წამლების მიღება, ვიღაცებისთვის უშედეგოდ ახსნა, რომ  მასთან მეგობრული ურთიერთობით არაფერი დაემართებათ.  მობეზრდა სტომატოლოგების უარი მის მომსახურებაზე. მობეზრდა გადამეტებული მზრუნველობა ოჯახისგან.  ყველაფრისგან დაიღალა და აღარაფერი უნდოდა.
ისიც კარგად იცოდა, ამ ნაბიჯს ან მეტისმეტად სუსტები დგამენ, ან ძლიერები.
არც ის აინტერესებდა სუსტი იყო თუ ძლიერი.
უბრალოდ მან ეს გააკეთა.
მთელი სხეულით ჩაეშვა ცივ წყალში. ხერხემალი ეტკინა დაცემის დროს.  ბოლო მომენტში წამით ინანა კიდეც. მეტის გაფიქრება ვერ მოასწრო, რატომღაც.
დასრულდა.

პ.ს. 1-ლი დეკემბერი შიდსთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა. სწორედ ამასთან დაკავშირებით დაიწერა ეს მოთხრობა.
პ.პ.ს. დიდი უნამუსობა იქნება ეს ნაწერი მთლიანად მე მივისაკუთრო. გამუქებული აბზაცი ეკუთვნის  დიტოს