Category Archives: მეგობრები

უნივერსიტეტის პირველ დღემდე

რამდენჯერმე ვახსენე თსუს სოციალ-პოლიტიკურზე რომ ჩავაბარე :) ჰოდა ახლა მოგიყვებით ჩემი დაბნეულობისა და “პინგვინობის” პერიოდს. დიახ, პინგვინობის, არ გეჩვენებათ. საქმე იმაშია, რომ სოც-პოლის პირველკურსელებს შეგვარქვეს/შევირქვით პინგვინები. ჰოდა მე დიდი სიამაყით ვატარებ ამ სტატუსს :)
სწავლის დაწყების მოახლოვებასთან ერთად რა თქმა უნდა დავინტერესდი სხვადასხვა საკითხით. ჰოდა ვისთვის უნდა მეკითხა ან სად გამერკვია და უფროსკურსელებს ვუბურღავდი ტვინს. ფეისბუქზე გააკეთეს ჯგუფი TSU Social & Political Studies / სოცპოლი , სადაც ჩვენნაირ დაბნეულებს ერთად მოუყარეს თავი და დაგვაკვალიანეს.  ვსვამდი(თ) 1000 უაზრო კითხვას, ძლივს გავარკვიე რა იყო კრედიტი და სემინარი.  ზოგს არ ეზარებოდა  და ყველაფერში კარგად გვარკვევდა, მაგალითად ანას, რომელიც მართლა ყველაფერს  გასაგები ენით გვიხსნიდა. ანასთან ერთად ბექა გაბადაძეც უნდა მოვიხსენიო, სხვა გზა არ მაქვს :) არც ამას ეზარებოდა, მაგრამ ცოტა ირონიულია და მე ვერაფერი გავუგე, ხოდა დავანებე თავი :) ზოგი სერიოზულად ბრაზდებოდა, მაგალითად ნათია დემეტრაშვილი, პოსტიც კი დაწერა ამაზე. :) ჰო, თათული ლობჯანიძეც კარგი გოგოა :D (ყველა უნდა ჩაგტიოთ აქ)

ასეა თუ ისე გამოვა ჩვენგან რაღაც, ბოლოსდაბოლოს ყველაფერი გავიგე. გავედი თსუში და ყველა კორპუსი ძირფესვიანად შევისწავლე. მათ შორის მესამეც. ეს არის საოცარი კორპუსი :)      

რომ შევედი უკან ვეღარ გამოვედი იმდენი კარია დერეფნის ორივე მხარეს და დამცინეს :/ :D

ჰოდა ნუ მოკლედ ნახევარი კურსი უკვე გავიცანი ფეისბუქით და ვერ ვიტყვი რომ ყველამ აღმაფრთოვანა, მაგრამ უმრავლესობა მომწონს, კარგი ადამიანები ჩანან.  პირადად ვინც ვნახე მათი უმრავლესობა მომწონს :)

უკვე მესამე დღეა არ ვყოფილვარ უნივერსიტეტში და მენატრება, ერთი სული მაქვს 3 როდის მოვა ^_^

ჰოო ვიცი, ვიცი ახლა იმას მეტყვით მოიცადე ცოტა ხანი და მერე წუწუნს დაიწყებო, მაგრამ ჯერ მიხარია და შემარგეთ!

ჰოდა კიდევ თსუს დეკანატი და ჩვენი ტუტორი დამეხმარა ძალიან :)

ბავშვებო, მომავალ წელს ვისაც დაგჭირდებათ ასეთ რაღაცებში გარკვევა, ჩემი იმედი გქონდეთ :D

პ.ს. პოსტს ბონუსად ფოტო, რომელიც ძალიან მომწონს  :D 

როგორ მომნატრებიხარ პატარა

როგორ მომნატრებია ბავშვობა…

18 წლის ვარ. წელს ჩავაბარე და პირველ დამოუკიდებელ ნაბიჯებს ვდგამ ცხოვრებაში. ვიცი ყველაზე კარგ ასაკში ვარ, არც ისე დიდი დრო მაშორებს ბავშვობასთან, მაგრამ მაინც მენატრება. ნელ-ნელა მემატება პასუხისმგებლობა პირველ რიგში საკუთარი თავის, შემდეგ მშობლების, მეგობრების,  ახლობლების წინაშე.  დაუფიქრებლად ვეღარ ვიმოქმედებ, წინასწარ განჭვრეტის გარეშე 1 სიტყვასაც ვერ ვიტყვი იმიტომ, რომ  შეიძლება ჩემს ნათქვამს სხვა ჩაეჭიდოს და ცუდი შედეგი მოჰყვეს.

დღეს ამ ხასიათზე დისნეის მულტფილმებმა დამაყენა.

როგორ მენატრება ზაფხულის არდადაგების პერიოდში დილით ადრე რომ ვდგებოდი და ტელევიზორში მუტფილმებს ვუყურებდი : “ფიფქია”, “კონკია”, “მძინარე მზეთუნახავი”, “პაპირუსი”, “პოკაჰონდასი”, “ჰერკულესი”, “განძის მაძიებლები”, “ალადინი”. “ურჩხული და მზეთუნახავი”, “ალისა საოცრებათა ქვეყანაში” … ბოლომდე რომ ჩამოვთვალო მთელი პოსტი ამაზე იქნება…

როგორ მენატრება დილაობით დედა რომ ფრთხილად მაღვიძებდა და საუზმის გარეშე არ მიშვებდა სკოლაში.

მაშინ არავინ გიყურებდა რა გეცვა, როგორ გამოიყურებოდი… როდის მოვასწარით ასე შეცვლა?

არ დამცინოთ :D

როგორ მენატრება ყველა გაკვეთილს რომ ვსწავლობდი და მაინც საკუთარი თავის უკმაყოფილო ვიყავი და მეშინოდა დაფასთან გამოსულს რამე არ შემშლოდა.

გაკვეთილების მომზადების შემდეგ ეზოში წრეში ბურთის და რეზინობანას თამაშიც მენატრება. იმავე ეზოში “საიდუმლო შტაბების” გაკეთება და თუთის ხეზე ძრომიალიც ძალიან მინდა.  უბნის ბიჭებთან  ”სტოპიატის” თამაშიც როგორ ტკბილად მახსენდება.  ისიც კარგად მახსოვს როგორ ვამწარებდით ერთმანეთს, მაგრამ ეგეც კი მენატრება…

სოფელში წასვლით გამოწვეული სიხარულიც მენატრება. ახლაც ძალიან მიყვარს იქაურობა და უზომოდ მიხარია იქ ჩასვლა, მაგრამ მაშინ სულ სხვა იყო. მთელი უბნის ბავშვები მთელი დღე ერთად ვიყავით : ხან კოცერტებს ვატარებდით, ხან კარავს ვდგამდით, კიბორჩხალებზე “სანადიროდაც” კი ვიყავით წასულები. ახლაც ასე ვართ, სულ ერთად, მაგრამ ყველანი ისე ვეღარ.  ცოტა გავუცხოვდით, გავიზარდეთ ალბათ…

ასტრიდ ლინდგრენის პირველად წაკითხვა მომენატრა…

ემილის ოინებზე სიცილი, პეპის სიჯიუტე და უცნაურობა,  კალე ბლუმკვისტის მიზანდასახულობა, კარლსონის სიკეთე და ყველა წაკითხული წიგნის საყვარელი პერსონაჟების მიბაძვა მენატრება. ახლაც მიკვირს ცალ-ცალი წინდით, ან  ზურგზე მიმაგრებული პროპელერით რომ არ დავდიოდი. სამაგიეროდ კალეს ვბაძავდი და ყველაფერში საეჭვოს ვეძებდი, ძირს დაგდებულ ქაღალდსაც არ ვტოვებდი უყურადღებოდ. ამ ყველაფერს ბავშვობა რად უნდა, მაგრამ მათი პირველად გაცნობის ბედნიერება მინდა განვიცადო თავიდან.

ეჰ, როგორ მომნატრებიხარ პატარა… :(

პ.ს. ჩემი 50-ე პოსტია :)

ნამდვილი გრაფინია

       მომბეზრდა კარგი გოგოს როლში ყოფნა :)  

         ჩემი  ბლოგის მუდმივი თუ იშვიათი მკითხველების უმრავლესობას ისეთ ადამიანად წარმოგიდგენივართ, როგორიც სინამდვილეში არ ვარ და ეს ალბათ ჩემი ბრალია. ამიტომ გამოვასწორებ შეცდომას  და გაგაცნობთ ჩემს თავს სხვა კუთხიდან.

  1. მე არ ვარ რომანტიული ადამიანი. ძნელი დასაჯერებელია, მაგრამ ეს ასეა. ჩემმა მეგობრებმა, აქ  გამოქვეყნებული პოსტების (ვერ ვიტან ამ სიტყვას და მითხარით რით ჩავანაცვლო) წაკითხვის შემდეგ გაოცება ვერ დამალეს, რადგან ვერასოდეს წარმოედგინათ თუ ოდესმე ასე სევდიანად და რომანტიულად დავწერდი. პრინციპში მეც მიკვირს.
  2. ჩემი არარომანტიულობიდან გამომდინარე ვერ ვიტან ფანჯრების წინ დანთებულ გულს, პლუშის სათამაშოებს, ვარდებს და წუთში 9874938674983678-ჯერ ნათქვამ “მიყვარხარს” და “ჩემი სიცოცხლე/ცხოვრება” ხარ. მომაბეზრებელ ზარებსა და მესიჯებს. შეიძლება ეს ყველაფერი იმის ბრალიც არის რომ არავინ მყვარებია.
  3. არ ვარ მელანქოლიური და სევდიანი. ძალიან მხიარული, აქტიური და ენერგიული ვარ. გაჩერებულს და დამჯდარს მარტო წიგნებთან და კომპიუტერთან თუ მნახავთ. ძირითადად ვიცინი და სხვებსაც ვამხიარულებ. მე თვითონ არ მიყვარს ეგრედწოდებული “მუდო” ტიპები.
  4. ძალიან ემოციური ვარ და ხშირად ვტირი. ყველაფერი ახლოს მიმაქვს გულთან და ერთი ცუდად ნათქვამი სიტყვაც კი მწყინს. მართლა ყველაფერზე ვტირი, წიგნებსა და ფილმებზე განსაკუთრებით. ყველაზე მეტი “კლასზე” ვიტირე, გულამომჯდარი ვქვითინებდი :)
  5. არ დავდივარ მომღიმარი. რამდენჯერმე ჩემი თავი დავიჭირე იმაში, რომ წარბშეკრული ვმოძრაობ. მაგრამ მთლად ასე მძიმედაც არ არის საქმე. ზოგჯერ ქუჩაში რაღაც სასაცილო გამახსენდება ხოლმე და მარტო ვიცინი.
  6. არ ვეწევი. რამდენიმე პოსტში ვახსენე სიგარეტი და შემდეგ რამდენიმე ადამიანმა მკითხა ამის შესახებ. არ ვეწევი იმიტომ, რომ არ მინდა ჯანმრთელობა კიდევ უფრო შევირყიო, სხვა მიზეზი არ მაქვს ნამდვილად :)
  7. არ მიყვარს ვარდისფერი. თქვენ წარმოიდგინეთ ამ ფერის მხოლოდ 2 ცალი მაისური მაქვს და არცერთი სამკაული, ან აქსესუარი.
  8. ზოგჯერ ვბილწსიტყვაობ ხოლმე. ვაღიარებ :) მაგრამ ეს ძალიან იშვიათაფ ხდება, ისიც უახლოეს მეგობრებთან და მაშინ, როდესაც ძალიან გაბრაზებული ვარ :)

ჩემი ზაფხული (რაღაც დღიურისმაგვარი)

 გამოცდებს მოვრჩი და 1 კვირაში წავედი სოფელში. ჩემი სოფელი ჭიათურაშია, დარკვეთი. 

დარკვეთის ტბა

      იქ ყოფნის პერიოდში ვიგებდი მიღებულ ქულებს. ყველამ დამაკმაყოფილა მათემატიკის გარდა.

 მერე ჩემი გოგოები ჩამოვიდნენ, ოთხივე ♥. იცით როგორ მიხაროდა? ჩამოსვლამდე დღეებს ვითვლიდი და ბოლოს, როგორც იქნა ჩამოვიდნენ. ისინი ხომ ჩემი საუკეთესო მეგობრები არიან, ბავშვობის… ყველაზე სანდო და კარგი ♥

        1 კვირით დარჩნენ. სულ ცუდი ამინდები დაემთხვა, მაგრამ მთავარია ერთად ვიყავით.  ყოველ “დილით” 1-ლზე ან 2-ზე ვდგებოდით, ვსაუზმობდით, თან ცოტას ვსვამდით და ვლაპარაკობდით. ამასაობაში მოსაღამოვდებოდა და ან ტბაზე გადავდიოდით ან წყაროზე. მერე ისევ სახლში ვბრუნდებოდით, ვჭამდით და ეგრედწოდებულ ბირჟაზე ავდიოდით :) გაიცნეს ბევრი ვიღაც. ზოგი მოეწონათ, ზოგი-არა. მაგრამ ასეა თუ ისე მგონი გაერთნენ.

ისევ ტბაზე :)

             სახლში გვიან ვბრუნდებოდით და გვიან ღამემდე არ გვეძინა, ძირითადად ვლაპარაკობდით, ვიცინოდით… საბაგიროთი გავისეირნეთ. ამისათვის  ცოტა დიდი მანძილის გავლა დაგვჭირდა, მაგრამ  არც ეს დაგვზარებია. აი, ეს საბაგიროზე :

ანი გვაკლია. იღებდა :)

უსიამოვნო ინციდენტებიც მოხდა, მაგრამ არ მინდა გახსენება. მთლიანობაში კარგი იყო მგონი.

ჰოო კიდევ ბებიები და ბაბუა გავაცანი. ბაბუაჩემი ძალიან  სასაცილო ვიღაც არის  და შეუმჩნეველი არ დარჩენიათ. ბებიაჩემიც ძალიან ხუმარაა და ასე ერთად გავერთეთ :)

დადგა დარკვეთიდან წასვლის დღეც. რა თქმა უნდა არ მინდოდა წასულიყვნენ. მთელი 1 კვირა ერთად ვცხოვრობდით და მივეჩვიე მათთან ერთად დაძინებასაც და გაღვიძებასაც. წავიდნენ და მომენატრნენ მალევე, მაგრამ მე რა ვიცოდი უკეთესი თუ მელოდა წინ?!

         23 აგვისტოს ანის დაბადების დღე იყო და ვაპირებდი სიურპრიზი გამეკეთებინა და მის სოფელში ჩავსულიყავი, თან ყველანი იქ იქნებოდნენ.

 მაგრამ გამოჩნდა რაღაც პრობლემები და 23-ში ვერ ჩავედი და ვერც სიურპრიზი გავუკეთე. სამაგიეროდ 25-ში მაინც ჩავედი სოფელ ძალისში :)  

ანის ბიძაშვილიც იქ დამხვდა 

თემო, თემუკა, თემირა, თემკა, თემჩო :) :)

რა თქმა უნდა ჩემი ჩამოსვლა აღნიშნეს. :) საღამოს გარეთ გავწანწალდით. მეორე დღე წვიმიანი გათენდა, მაგრამ გადაწყვეტილი გვქონდა ვაჩილაზე ასვლა. ვაჩილა მთაა და ანის სახლიდან საკმაოდ შორს არის. ციოდა… მე თბილი ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი არ მქონდა წაღებული  და აი როგორ წავედი :)  

      ვაჩილაზე  ქათმის მწვადი შევწვით. იხილეთ ზემოთ არსებულ ფოტოზე :) აქ მომხდარზე აღარ შევჩერდები იმდენია, მაგრამ ერთი უნდა აღინიშნოს რომ იქედან გვიან ღამით, თავსხმა წვიმაში წამოვედით და გაუბედურებულმა მივაღწიე სახლში. მიუხედავად ამისა მაინც კარგად მაგონდება :)

      ძალისში ყოფნის მომდევნო დღეებიც ძალიან მხიარულად გავატარეთ, ყოველდღე დროსტარება და ქეიფი იყო :) არასოდეს დამავიწყდება! ისე შევეჩვიე მათთან ერთად ცხოვრებას რომ რაც ჩამოვედი ვეღარ ვძლებ მათ გარეშე და მგონი ყოველდღე ვნახულობ. 

      29-ში დილით ძალისიდან წამოვედით, ეს დღე იმითაც იყო გამორჩეული, რომ გავიგებდი პასუხს სად ჩავირიცხე ეროვნული გამოცდების შემდეგ. ჩემმა ორმა მეგობარმა გზაშივე გაიგო, რომ პირველივეზე, ჯავახიშვილში მოხვდნენ. მე სული კბილით მეჭირა ისე ვნერვიულობდი. გაზეთის ყიდვა ვერ მოვახერხე და მერე სახლიდან გასვლაც მეზარებოდა, ამიტომ 11 საათს უნდა დავლოდებოდი, რომ ინტერნეტში დაედოთ პასუხები. სახლში მისული მაშინვე კომპიუტერს მივვარდი და გავხსენი Naec.ge. არადა ჯერ მხოლოდ 10 საათი იყო, შესაბამისად არანაირი სიახლე არ დამხვდა. მერე   Facebook ჩავრთე. დედაჩემი გაოგნებული მიყურებდა :) და დამხვდა მესიჯი .

ეს იყო შოკი. გავგიჟდი სიხარულისგან. თან მათემატიკის ქულის შემდეგ ჯავახიშვილში მოხვედრას საერთოდ არ ველოდებოდი და გამიმართლა.

 დღეს 3 სექტემბერია და ზუსტად ერთი თვე მაქვს უსაქმურობისთვის, ამიტომ გპირდებით (ოღონდ მართლა) ბევრ რამეს დავწერ. დაწყებაა რთული თორემ მერე ადვილია ;)

წავედი

      ძვირფასებო, ვტოვებ მე დედაქალაქს და მივდივარ დასასვენებლად. მინიმუმ 1 თვე არ ვაპირებ უკან დაბრუნებას. მომენატრება ეს ბლოგი :დ ბედნიერ ზაფხულს გისურვებთ თქვენც.
რომ დავბრუნდები დასვენებული ვიქნები და უფრო დიდი შემართებითა და ენთუზიაზმით უკეთეს რაღაცებს დავწერ ხოლმე ^_^
პ.ს <3

მსხვერპლი

         -ნა-ნუ-კააააააა, ნა-ნუ-კააააააა!- ქვემოდან დამარცვლით იძახდა ორი ჯინსის შარვლებში გამოწყობილი ბიჭი და ზემოთ იყურებოდა.
       მეოთხე სართულის აივნიდან გოგომ გამოიხედა.
     -ჩამოდი რა, დაბლა!
      ოთხი სართული სულმოუთქმელად ჩაირბინა ნანუკამ, სარაფნის შრიალით.
     -რეზიკო, გიო!-ორივე გადაკოცნა.
     -ოჰ, ჩვენი სახელებიც გახსოვს? რამდენი ხანია არ გინახივართ? ასე უნდა დავიწყება, გოგო?- მოჩვენებით გაბრაზდა რეზიკო.
     -კარგით რა, ვითომ არ იცოდეთ როგორ ვემზადებოდი გამოცდებისთვის და რომ ჩავაბარე მერე თქვენც სადღაც გაქრით. ისიც არ გითქვამთ როგორ დაწერეთ…
     -აბა, აბა, თვალებზე გეტყობა როგორი დაღლილიც ხარ. – ჩაიცინა გიომ.
     -ჰუმორ, გიო, ჰუმორ.-თვალი ჩაუკრა ნანუკამ.-არ ამოხვალთ ჩემთან?
     -რაზე გვეპატიჟები?
     -მიდით, მიდით მეოთხე სართულის გზას გაუყევით და მეც ახლავე ამოვალ, დედაა      სახლში.
      -არ დააგვიანოოოოოოოოოოოო!- სიტყვა გაწელა რეზიკომ.
ნანუკამ თავი ღიმილით გადააქნია და მაღაზიაში შევიდა.
        სახლში დაბრუნებულს მისაღებში პუფებში მოკალათებული დახვდნენ მეგობრები. რეზიკო მისი სათამაშოებით, დათვით და მაიმუნით ირთობდა  თავს, ერთმანეთს აჩხუბებდა, გიო კი წიგნების კარადას ათვალიერებდა.
      -რა გეშველება?- რეზიკოს შესცინა ნანუკამ.
      -ისევ შენ თუ უშველი საქართველოს, ნანუკა!
      -სიფრიფანა გოგოს იმედზე ხართ ორი მთასავით ვაჟკაცი?
      -საქმე საქმეზე რომ მიდგება ორივეს გვაჯობებ.
      ოთახში თინა შემოვიდა და ტკბილეული შემოიტანა.
     -როგორ ხართ ბიჭებო? როგორ ჩააბარეთ გამოცდები? სულ დაიკარგეთ, აღარც კითხულობთ ნანუკას.
      -რა გვექნა თინა დეიდა?  სოფელში ვიყავით და გუშინ ჩამოვედით. არც ეს ქალბატონი იკლავს თავს მოკითხვით.
     -საქალბატონე, ყმაწვილო!-შეუსწორა ნანუკამ და პასუხად ბალიში მიიღო, რომელიც სულ ცოტათი აცდა.
      -გავედი მე შვილო, “კურიერს” ვუყურებ. -კარი გაიხურა თინამ.
      -ნიკუშა როგორ გყავს, ნანუკა? -წაკბინა რეზიკომ.
      -ნიკუშა აღარ მყავს, შენი ნინუცა როგორაა? -დაემანჭა ნანუკა.
      -ვიღაცას მოხვდება!
      -გიო, შენ როგორ ხარ? როგორ შეეგუე ძმის გარეშე ყოფნას? როდის ჩამოდის საქართველოში?
     -რა ვიცი, ნანუკა, იმედია მომესწრება მაგის ნახვა სიკვდილამდე.
     -რაებს ბოდავ? რა სიკვდილი აგიტყდა ახლა გახდი 18-ის!
     -რეზიკო, მოკეტე!
     -გოგო, ჩვენები სად არიან?  რომ კითხო დობას გვეფიცებან და ერთხელ არ დარეკავენ, იქნებ ცოლი მოვიყვანე? -გაიკრიჭა რეზიკო.
     -აუ, რეზიკო, სუფთა მეთულუხჩე ხარ, შენ ვინ გამოგყვება ბიჭო? დაახეთქა რაღაც სასწაული.
   -გიო, გამასწარი!
   -გეყოფათ!
   -ქალო…
   -რით ვერ გადაეჩვიე მაგ იდიოტურ სიტყვას?
   -ხო კაი, გოგო…
   -ვაიმე!
   -ხვალ მე და გიო ისევ მივდივართ სოფელში და წამო დღეს სადმე წავიდეთ და გავერთოთ? ჰა?
  -მეზარება!
  -ოოოოოოოო, მიდი დროზე ჩაიცვიიი, ცისფერ თვალებს გაფიცებ!
  -კარქით. 
   ჩაიცვა. წავიდნენ. გაერთნენ.
   ერთი კვირის მერე ნანუკა ბიჭების ნაჩუქარ სამაჯურს გაშტერებული, ცრემლგამშრალი თვალებით დაყურებდა და ეფერებოდა.
   2008 წლის აგვისტო იყო.