ღია წერილი გრაფინიას

ახლა უცებ გამახსენდა როგორ გაგიცანი და გამეცინა…

ბიჭი მეგონე

და არაფერი ჰქონდა საერთო იმას ვიცნ გავიცანი შენთან (იუმორის გარდა)

ორ დღეში დავადგინე შენი სქენი…სახელი … გვარიი..ითვალების ფერიი…

მერე გავიგე რომ ბლოგერი ხარ  (ეს რომ გავიგე გავიფიქრე მწარე პოსტები ექნება-მეთქი..)

მერე უცებ აღმოვჩნდი შენს ბლოგზე..პირველი რამაც გამაოცა ვარდისფერი ფერი იყო …(არ ველოდი)


ერთ ღამეში წაგიკითხე თავიდან ბოლომდე


გამაოცე..


ცოტა რამ ჩემ და შენს შესახებ : )




„დაახლოებით ერთი თვის წინ დრო ამერია და“


მე ხშირად მერევა დრო


ვიპლაგიატებ


„მე ზუსტად ვიცი, რომ ამ ქალაქში არსებობს ვიღაც, რომელიც ჩემნაირია.“-არის რამოდენიმე,არა ერთი


„ ორივენი ვართ ზარმაცები.“


„საწოლიდან ადგომისას პირველად ფანჯარაში ვიხედებით“


„ორივეს გვამშვიდებს მუსიკა“


ორივეს გვიყვარს ფილმების ყურება“


ორივეს გვიყვარს ლიტერატურა“


ორივეს გვიჭირს სითბოს გამოხატვა, მაგრამ გვიყვარს ყველა ჩვენებურად.“ (თუ გამოვხატე მტრისას)


ორივეს გვიყვარდა ბავშვობაში სათამაშოების დალეწვა.“ (განაკუთრებით ბარბის)


“ორივეს გვიყვარს, როდესაც რამეს გვჩუქნიან,“(და ვჩუქნი)


“ორივეს გვიყვარს ფეხით სიარული.“


“ჩვენ გვიყვარს ადამიანები, რომლებსაც ჩვენი უსიტყვოდ ესმის.“


“ზოგჯერ ორივეს გვინდება ხოლმე სრულიად უცნობ ადამიანს გადავუშალოთ 
გული „
ჩვენ აუცილებლად შევხვდებით ერთმანეთს“




რაც გაგიცანი ყოველთვის ხარ ჩემი მსმენელი ,როცა ჩემი მეგობრები ღრმა ძილში არიან..


და მე ვწუწუნებ შენთან (რატომღაც არ მერიდება)


მგონია რომ საზოგადოებრივ ტრანპორტში შეგხვდები : ) და შენ გამიცინებ : )




ეჰ გრაფინია გრაფინია…

პ.ს. ეს ერთმა ძალიან ძალიან კარგმა ადამიანმა მომწერა და ისე გამიხარდა, რომ გავწითლდი. ძალიან გამახარე ადამიანო!

წვიმა

http://www.youtube.com/get_player

   

  დღეს 2 ივნისია, ზაფხულის მეორე დღე. საშინლად კარგად წვიმის გარეთ, ივნისში რომ იცის ისე. ჩქარი და შხაპუნა წვიმა, ისეთი გარეთ გასვლას და გუბეებში ჭყაპუნს რომ მოგანდომებს. როგორ მიყვარს ასეთ დროს ფანჯრიდან გამვლელების ყურება, სწრაფი ნაბიჯებით რომ გარბიან სახლებისკენ და მოჩვენებითი სერიოზულობით ცდილობენ ეს აჩქარება დაფარონ, რათა თავი სასაცილო მდგომარეობაში არ ჩაიგდონ. არადა ამ დროს უფრო სასაცილოები არიან. ასეთ ამინდში აივანზე დგომა და წვიმაში ხელების გაშვერაც მიყვარს. წვეთები რომ სწრაფად ეცემიან ხელისგულებზე და ვიწუწები…  აივანზე კარადაზე ჩიტები იბუზებიან და ჩემს დანახვაზე არ ფრთხებიან, რადგან ყურადღებას დიდად არც ვაქცევ მათ, ჩემთვის ვერთობი.  

მინდა თუ არ მინდა მაინც მომიწევს გარეთ გასვლა და დასველება. ქოლგას თან არ წავიღებ, არ მიყვარს, ზამთარშიც კი არ დამაქვს თან.  ამ დროს არ ავჩქარდები და ნელა ვივლი, რომ დავსველდე ზაფხულის წვიმით, თუ ავჩქარდი არ დავმალავ ამას…

წვიმიან ამინდში ყვავილებს მოვრწყავ პეპი გრძელიწინდასავით.

ჩემი სახლი

ძველი სახლი მინდა, სადაც მარტო ვიცხოვრებ.

რა თქმა უნდა თანამედროვე,  ”სუპერ” სახლები მომწონს, მაგრამ ძველს სულ სხვა ხიბლი აქვს. 

წარმოიდგინეთ სახლი ძველი შპალერით, მაღალი ჭერით, სქელი ფარდებით, გარედან დარაბებით და ხის ძველი კიბით. სახლი, რომელშიც სულ დგას სიძველის სუნი, მტვრის, წიგნების, ძველი ნივთების, ყველაფრის ერთად.

 საძინებელში დიდი საწოლი, რომელსაც ორივე მხრიდან სანათი უდგას ტუმბოზე. იქვეა მაღალი კარადა, ძველებური სარკე და საწოლის ზემოთ ნახატი.  ოთახში წითელი ფერის კედლები  და ხალიჩა იქნებოდა.

  

მისაღები: (ჰოლი, ზალა რაც გინდათ ის დაარქვით.)  ამ ოთახში იქნებოდა ჭერამდე წიგნის  თაროები. პატარა მაგიდა, მაგიდის გვერდით სარწეველა სკამი და სკამთან გრძელი სანათი.  მისაღებში იქნებოდა სავარძლები, ტელევიზორი და რადიო. მაგიდაზე ყოველთვის იქნებოდა ჭიქა წყლით, სათვალე, საფერფლე და სიგარეტი. ოთახში იქნებოდა 2 დიდი ფანჯარა სქელი ფარდებით, რომელსაც დილით, ადგომისთანავე გადავწევდი.

სამზარეულოში და სასადილო იქნებოდა ერთად, თეთრი ფერის კარადებით და მინის მაგიდით დამშვენებული, რომელზეც ტელეფონი იდგმებოდა.  ამ ოთახში ყველაზე ნაკლებ დროს გავატარებდი ალბათ.

აბაზანაში იქნებოდა ფარდა. (მეტი ფიქრი ამ ოთახზე მეზარება) 

   

შემოსასვლელში კარადა იდგმებოდა, რომელსაც გვერდზე სარკე ექნებოდა მიმაგრებული. 

 სახლი  გარედან :

 

ამ სახლში შევიკრიბებოდით, დავლევდით ყავას და ვილაპარაკებდით ყველაფერზე (და არა ყველაზე)

პ.ს. პენსიონერი ვარ ხო? ))))
 ვთაგავ პეპერლენდსა და გლეხის ბიჭს !

ბოლო 3 ფილმი

     უდროობის გამო იმდენ ფილმს ვეღარ ვუყურებ, რამდენსაც ადრე, მაგრამ რაღაცას ვახერხებ.
     მოკლედ, ბოლოს ნანახ სამ ფილმზე უნდა მოგიყვეთ.
     რამდენიმე ადამიანმა მირჩია მენახა “კლასი“. ეს არის ესტონელი რეჟისორის ილმარ რააგის ფილმი, რომელმაც დიდი წარმატება მოიპოვა საერთაშორისო კინო ფესტივალებზე. ჩემდა სამარცხვინოდ ამ ფილმის შესახებ გაგებული არც მქონია. მითხრეს, რომ “კლასს” დიდი გამოხმაურება მოჰყოლია ესტონეთშიც, რადგან რეალური ისტორიის მიხედვით არის გადაღებული.

     ფილმი გადაღებულია მოძალადე თინეიჯერებზე (ვერ ვიტან ამ სიტყვას). პრინციპში იმდენად ბევრი პრობლემა დავინახე ამ ფილმში, რომ ერთ საკითხს ვერ გამოვყოფ. შინაარს შეგნებულად არ ვწერ, რომ ინტერესი არ დაგეკარგოთ. თუ მაინცდამაინც გინდათ წინასწარ გაიგოთ შემეხმიანეთ როგორმე ) მოკლედ, ერთი შემიძლია ვთქვა, ძალიან ძლიერი ფილმია, ერთ-ერთი საუკეთესო მათ შორის რაც კი ოდესმე მინახავს. მისი ყურების შემდეგ მივხვდი რა უსამართლო და გულგრილია საზოგადოება. ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა ამ ფილმმა და ჩემი ცხოვრების ფილმებში მეორე ადგილზე გავიდა. სხვათაშორის “კლასის” გაგრძელებები გადაიღეს 2010 წელს შვიდ ნაწილად და თუ დაინტერესდებით შემიძლია ლინკები მოგცეთ.

 

მეორე ფილმი ესაა “The Other Boleyn Girl.” ცხოვრებაში აღარასდროს ვიოცნებებ დედოფლობასა და პრინცესობაზე.  ცვაიგის “მარია სტიუარტის” წაკითხვის შემდეგაც იგივე განცდა მქონდა. ეს ფილმიც უნდა ნახოთ თუნდაც იმიტომ, რომ ნატალი პორტმანი და სკარლეტ იოჰანსონი იდეალურად თამაშობენ. 

 

 მესამე ფილმია “ჯია“. როგორც ვიცი, ეს ფილმიც ნამდვილ ამბავზეა გადაღებული.ესაა ერთი  მოდელის ისტორია, რომლის ფეხებთან მთელი მსოფლიო ხოხავდა და მან კი სიცოცხლე ტრაგიკულად დაასრულა. მიუხედავად ხალხსი თაყვანისცემისა ის ბედნიერი არ ყოფილა, არც სიყვარულში გაუმართლა და არც ოჯახში. ძალიან საინტერესო და ემოციური ფილმია. ანჯელინა კი ძალიან ლამაზი და ნიჭიერია. თუ უყურებთ ნამდვილად ისიამოვნებთ. 

 

თქვენ რა ნახეთ ბოლოს?

ფერადი გოგო და ნაცრისფერი ქალაქი

იყო და არა იყო რა…
ნაცრისფერ ქალაქში ცხოვრობდა ერთი ფერადი  გოგო.
ფერადი იმიტომ, რომ სულ  სხვადასხვა ფერის ტანსაცმელს იცვამდა და ვარდისფერმინებიან სათვალეს ატარებდა.
ნაცრისფერი ქალაქის მცხოვრებლები თვითონაც ნაცრისფერები იყვნენ და ფერად გოგოს თავიდან გაოცებულები, შემდეგ კი ამრეზით უყურებდნენ. თვითონ მუქ ფერებში ჩაცმულები ვერ იღებდნენ მათგან განსხვავებულ ადამიანს, ვერ ეგუებოდნენ.
გოგო ვერ ამჩნევდა ხალხის დამოკიდებულებას იმიტომ, რომ ვარდისფერი სათვალე ეკეთა და დადიოდა ასე უშფოთველად და უდარდელად .
ის სათვალეს არ იშორებდა და ამიტომაც დადიოდა მუდამ მომღიმარი. გოგოს ყველაფერი უხაროდა, წვიმიანი ამინდიც კი, რადგან მისი სათვალიდან წვიმა ფერადი და ლამაზი ჩანდა, ხოლო ქალაქის ნაცრისფერი და ჩაშავებული ქუჩები ფერადი და მშვენიერი.
ეს გრძელდებოდა მანამ, სანამ ქუჩაში მიმავალს ვიღაც არ დაეჯახა. სათვალე ძირს დავარდა და დაიფშვნა.
ფერადი გოგო გაოცდა მოღუშული ქალაქის დანახვაზე. მან ვერც სათვალის შეკოწიწება შეძლო, რომ ძველებურად შეეხედა ქალაქისთვის და უსიამოვნოდ გაოგნებული სახლისკენ წავიდა.
ახლა მან შეძლო ყველაფერი ისეთი დაენახა, როგორიც იყო. ის გრძნოდა დაძაბულ მზერას  გამვლელებისგან. იმასაც მიხვდა, რომ ყველასგან გამოირჩეოდა. მან ვერ გაუძლო… ამიტომ ნაბიჯს აუჩქარა. ერთი სული ჰქონდა სახლში როდის მივიდოდა, რომ ამ ავ თვალებს მოშორებოდა.
მეორე დღეს ფერადი გოგოც განაცრისფრდა.

ამელის მოტივებზე

     მე ზუსტად ვიცი, რომ  ამ ქალაქში არსებობს ვიღაც, რომელიც ჩემნაირია.
ფიქრობს იმ დროს, როდესაც მეც ვფიქრობ. თანაც იმაზე, რაზეც მე.
ორივეს გვაწუხებს ერთი და იგივე პრობლემა.

     ორივეს გვაქვს ერთი ოცნება, ერთი მიზანი,
ორივენი ვართ ზარმაცები.
ორივე ვკითხულობთ ერთდროულად, შეიძლება განსხვავებულ წიგნს, მაგრამ ერთროულად.
ორივე ვიღვიძებთ ერთ დროს და საწოლიდან ადგომისას პირველად ფანჯარაში ვიხედებით.
ორივე ერთდროულად გამოვდივართ სახლიდან და მივდივართ განსხვავებული მიმართულებით, მაგრამ ერთად გამოვდივართ…

     ორივეს გვამშვიდებს მუსიკა, თანაც ერთნაირი მუსიკა.

     ორივეს გვიყვარს ფილმების ყურება, ორივეს “ამელი” გვიყვარს ყველაზე მეტად.

     ორივეს გვიყვარს ლიტერატურა.

     ორივეს გვიყვარს იასამანი და გვინდა ყველგან იყოს.

     ორივეს გვეზარება მეცადინეობა, მაგრამ გვიყვარს ცოდნის მიღება.

     ორივეს გვიჭირს სითბოს გამოხატვა, მაგრამ გვიყვარს ყველა ჩვენებურად.

     ორივე ვუშვებთ ერთნაირ შეცდომებს და მერე ერთნაირადვე ვნანობთ და არ ვაღიარებთ.

     ორივეს გვაღიზიანებს უზრდელი ადამიანები.

     ორივეს გვიყვარს წყლის დალევა მაშინ, როდესაც არ გვწყურია.

     ორივეს გვიყვარს შოკოლადის ჭამა ქუჩაში.

     ორივეს გვიყვარს თმაზე მოფერება.

     ორივეს გვიყვარს ძველ ნივთებში ქექვა და საერთოდ ძველი ნივთები.

     ჩვენ არ გვიყვარს  წიგნის მტვრიანი  თაროები, მაგრამ გვიყვარს მტვრიანი წიგნის სუნი.

     ორივეს გვიყვარდა ბავშვობაში სათამაშოების დალეწვა.

    ორივეს გვიყვარს, როდესაც რამეს გვჩუქნიან, შეიძლება სულ უმნიშვნელოს, მაგრამ მაინც გვიხარია.

      ზოგჯერ ორივე თვალს ვარიდებთ ნაცნობებს და რატომ ვიქცევით ასე არცერთმა ვიცით.

     ორივეს გვიყვარს ჩვენთვის საინტერესო თემებზე ლაპარაკი.

     ორივეს გვეზიზღება, როდესაც ფეხით გადადიან იქ, სადაც მიწისქვეშა გადასასვლელია.

     ორივეს გვიყვარს  ფეხით სიარული.

     ორივეს გვინდება ხოლმე მარტო ყოფნა მაშინ, როდესაც ირგვლივ ბევრი ხალხია.

     ორივეს გვინდა სამყაროს შეცვლა და არცერთმა ვიცით რითი დავიწყოთ,

     ჩვენ არ გვიყვარს, როდესაც რამეს გვაძალებენ.
ჩვენ გვიყვარს ადამიანები, რომლებსაც ჩვენი უსიტყვოდ ესმის. მერე რა რომ ასეთები ცოტანი არიან?!

      ორივეს ყველაზე მეტად გვიყვარს ბავშვობის მეგობრები.

      ზოგჯერ ორივეს გვინდება ხოლმე სრულიად უცნობ ადამიანს გადავუშალოთ გული, მაგრამ ამას მაინც არ ვაკეთებთ.

      მე ვიცი, რომ მანაც იცის ჩემი არსებობის შესახებ.
და ჩვენ ერთდროულად ვფიქრობთ ერთმანეთზე, თუმცა არ ვიცით ერთმანეთის ვინაობა.

      და ჩვენ აუცილებლად შევხვდებით ერთმანეთს  ^_^

ჩემი იასამანი

     საერთოდ არ მიყვარს ყვავილები, განსაკუთრებით ვარდი, მითუმეტეს ვარდობისთვეში ვარ დაბადებული.  სულ რამდენიმე ყვავილი მიყვარს : იასამანი, ია და გვირილა.
     იასამანი სითბოსთან ერთად შემოდის ჩემს ცხოვრებაში. სითბო კი სიცივეზე მეტად მიყვარს.
      სადღაც 1 თვის წინ, მეცადინეობის დროს, იასამნის სუნი ვიგრძენი (მომეჩვენა). იმის მერე ავიჩემე რომ იასამანი მინდა. არადა მართლა მინდა, ძალიან მინდა.  ისე ძალიან, რომ უკვე ჰალუცინაციები დამეწყო ) და რა მოითმენს მაისამდე? მანამდე არ შემოდის მგონი.
    საერთოდ გაზაფხულის მოსვლა იმიტომ მიხარია, რომ თბება ^_^ თბილ ტანსაცმელს ვიხდი და თხლად ჩაცმული დავდივარ. თან კიდევ იცით რა მიყვარს? ხეები რომ ყვავდება და  მისი სუნი დგას ყველგან. განსაკუთრებით ატმის და ტყემლის ყვავილის სუნი მომწონს. გაზაფხულზე, ასეთ მზიან ამინდში  ხის ქვეშ ჯდომას და წიგნის კითხვას რა სჯობს? ვერაფერი.
   იასამანმაც წიგნამდე მიმიყვანა. ) ჩემი იასამანი. ყველა ყვავილისგან გამორჩეულია ფერით, სუნით, გარეგნობით. ოღონდ მე იასამნისფერი იასამანი მიყვარს და არა თეთრი! ის არის ნამდვილი.

    კიდევ იცით რისი სუნი მიყვარს? აკაციის. ყველასგან გასხვავებულია, მძაფრი და სასიამოვნო.  გარეგნობით დიდად არ გამოირჩევა მაგრამ სუნი… გასაოცარი აქვს.
 
  ეს ლექსი კი რაღაც წიგნში ამოვიკითხე:

 Du bist etwas anderes ,
Nie ist deinesgleichen,
Du bist ein meer
Ein hub bist du,
Die flieder ist meine seele
Du bist meine seele die flieder.

ქართულად გუგლში ვთარგმნე და მერე ჩემებურად ავაწყე  :   

                                                               

                                                                 შენ ხარ ვიღაც სხვა,

არავინაა შენი მსგავსი.

შენ ხარ ზღვა,

 სამყაროს ცენტრი ხარ.

იასამანი ჩემი სულია,

შენ ხარ ჩემი სული იასამანო! 

    დაახლოებით ასე ჟღერს თარგმანი და ეს ლექსიც იასამნის გამო მიყვარს.

    პ.ს. ჩემი გახარება თუ გინდათ იასამანი მაჩუქეთ ვინმემ !!! 

   
   

Life

    თქვენი არ ვიცი, მაგრამ ჩემთვის მუსიკა და კინო ბევრს ნიშნავს. თავს დიდ მელომანად ვერ დავდებ და არც იმის პრეტენზია მაქვს რომ გემოვნებიანი მსმენელი ვარ. ჩემი აზრით ესეც ზოგადი ცნებაა, რადგან ის, რასაც მე გემოვნებიანად ვთვლი სხვას შეიძლება “ბანძად” მიაჩნდეს.  იგივე ხდება ფილმების შემთხვევაშიც. ძირითადად მეგობრების რჩევებს ვითვალისწინებ, როდესაც ფილმს ვარჩევ გადმოსაწერად.
ჰოდა ამ შესავლით იმის თქმა მინდოდა, რომ ყველა  როკს, ჯაზს, ბლუზს ვერ მოუსმენს და არცაა საჭირო უსმენდეს. მუსიკის ყველა მიმდინარეობას თავისი მსმენელი ჰყავს და ეს ასეც უნდა იყოს.
ჩემს კომპიუტერში რომ შემოიხედოთ გაოცდებით იმდენ სხვადასხვა მიმდინარეობას ნახავთ. არ ვიცი ეს რისი ბრალია. მაგალითად თუ ერთ წუთში “Muses” ვუსმენ, შემდეგ შეიძლება “Coldplay” ან “Radiohead” ჩავრთო და მერე საერთოდაც Damien Rice, James Blunt ან Jason Mraz ამოვიჩემო )
რაც უნდა იყოს ერთადერთი კომპოზიტორი, რომელმაც ჩემს დროს გაუძლო Yann Tiersen-ია. იმდენი ხანია ვუსმენ რომ მგონი არასოდეს მომბეზრდება . მგონი კი არა, არასოდეს მობეზრდება.
იანი  მუსიკალურად აფორმებს ჩემს ერთ-ერთ უსაყვარლეს ფილმს “ამელი” ამ ფილმზე ბევრს არ ვილაპარაკებ, უბრალოდ ეს წაიკითხეთ (ლინკი). აქ ყველაფერი წერია, რასაც მე ვფიქრობ ამ ფილმზე, რეჟისორზე და საერთოდ ყველაფერზე რაც მას უკავშირდება.     ამ ფილმის მუსიკაც ისეთივეა, როგორც თვითონ კინო. Yann Tiersen-ის მოსმენისას სიკეთის კეთების სურვილი მიჩნდება რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს. ) მოკლედ, არ ვიცი რა ნიჭი აქვს ამ კაცს ასეთი, რომ პირველი მოსმენის შემდეგ ვეღარ მოვწყდი. მისი თითქმის ყველა კომპოზიცია მაქვს მოსმენილი და ყველა ერთნაირად მიყვარს. შეიძლება მარტო იმიტომ ვუყურო ფილმს, რომ კომპოზიტორი Yann Tiersen-ია.
რაც შეეხება ფილმებს, “ამელი” რომ მიყვარს უკვე ვთქვი. წელს, კი არანოფსკის ფილმები მომეწონა. “შავი გედი” ხომ ვინც ნახა იმის 99%-ს მოსწონს, მაგრამ მე მხოლოდ ამ ფილმით არ შემოვიფარგლები. არანოფსკის “The fountain” ვნახე და ისე მომეწონა მეორედ მივუბრუნდი. მიუხედავად იმისა, რომ რთული ფილმია და ერთხელ ნახვით ვერაფერს გაიგებ, მაინც ძალიან მაგარია.

არანოფსკის მეორე ფილმი, რომელიც სულ რამდენიმე დღის წინ ვნახე არის “Requiem for a dream”. ამ ფილმში ჯარედ ლეტო ასრულებს მთავარ როლს. მე ამ კაცით მოვიხიბლე ) გარეგნობის გარდა მსახიობობის ნიჭიც ჰქონია და არ მცოდნია )  კინო ჩემთვის მძიმე საყურებელი იყო, მაგრამ თუ ნახავთ ნამდვილად არ ინანებთ.

 

ბოლოს ნანახი ფილმებიდან გამოვარჩევდი  ”The talented Mr. Ripley”-საც. ეს ფილმი არის ადამიანზე (?), რომელმაც მოკლა მეგობარი, მიისაკუთრა მისი სახელი, ნივთები და მისი ცხოვრებით ცხოვრება დაიწყო. ამ ფილმში სამი ვარსკვლავი თამაშობს და თუნდაც მათ გამო ღირს ყურება.

  

“Forrest Gamp” ეს არის ფილმი გონებაშეზღუდულ ადამიანზე. მისი ICQ იმდენად დაბალია, რომ სკოლიდანაც გამორიცხეს. მას დასცინოდნენ.მიუხედავად ამისა ის მაინც კეთილი იყო და ბოღმას გულში არ ინახავდა.თავიის დაუდევრობის გამო ფორესტი ბევრჯერ ჩავარდა სასაცილო სიტუაციაში. ფორესტს ჰყავდა ერთი მეგობარი გოგონა, რომელიც ყველაფერი იყო მისთვის. მთელი ფილმი ფორესტ გამპის ცხოვრებას და ამ გოგოსთან ურთიერთობას აღწერს. ძალიან ემოციური და თბილი ფილმია. მე ვტიროდი )

თანაც ამ ფილმში ტომ ჰენკსი მონაწილეობს და აბა წარმოიდგინეთ როგორი იქნება?!
 

“Love me if you dare” ეს ფილმიც მომწონს. განსხვავებული ისტორიაა და ტიპიური რომანტიკული ბლადუნისგან გამოირჩევა. მოკლედ ღირს საყურებლად. თანაც მარიონ კოტილარდი მონაწილეობს

 

“Closer”  ამ ფილმზე უკომენტაროდ. ნამდვილი თანავარსკვლავედი. ნატალი პორტმანის დაუვიწყარი პერსონაჟი და ძალიან მაგარი დიალოგები.

 

ამ ფილმს რომ ვუყურე კარგა ხანს მჯეროდა რომ სამყაროს შეცვლას შევძლებდი. ფილმი სიკეთეზე, ადამაინებზე, სიყვარულზე. მოკლედ ნახეთ და ცრემლების გარეშე ვერ უყურებთ.

 

მოკლედ ამჯერად სულ ეს იყო. ძალიან ბევრი ფილმი აკლია ამ სიას და ზოგი რაც მიწერია იმათზე მეტად მიყვარს ) დანარჩენს მერე მივამატებ (?).