ფოტო-გრაფი

ჩემი ფოტოხელოვნებით დაინტერესება 2 წლის წინ დაიწყო, როდესაც ჩემს სკოლაში არჩევით საგნად შემოვიდა და მთელი წელი ვსწავლობდი.
ამ პერიოდში დავიწყე  ქართველი თანამედროვე ფოტოგრაფების შემოქმედების გაცნობა,  ძალიან ბევრი მომეწონა და აქტიურად ვადევნებდი მათ განვითარებას თვალს საიტზე  Graf.ge. მერე ნელ-ნელა სხვა რაღაცებზე გადავერთე და სულ მიმავიწყდა ეს დარგი. ამასობაში ახალი და საინტერესო  ფოტოგრაფები გამოვიდნენ ასპარეზზე. მართალია ვისაც პროფესიონალი ფოტოაპარატი აქვს ყველა ფოტოგრაფი არ არის, მაგრამ ყველაფერი გემოვნების ამბავია, ამიტომ მე ჩემი ბლოგის მეშვეობით ნელ-ნელა გაგაცნობთ იმ ფოტო-გრაფებსა და ფოტო-გრაფინიებს, რომლებმაც ჩემი მოწონება დაიმსახურეს.
პირველი მათგანია  ალექსანდრე.
ჩემი და სანდროს ნაცნობობა ახალგაზრდულ პროექტ “სპილო ოთახშის” ფარგლებში შედგა. ჩემი კონკურენტი იყო, მაგრამ იმ გუნდს კონკურენტად ვერ აღვიქვამდი. ბარემ იმასაც ვიტყვი, რომ ამ კონკურსმა საინტერესო ხალხს შემახვედრა და დამამეგობრა

 

ფოტო-გრაფი სანდრო

ალექსანდრე 22 წლის ფოტოგრაფია. მან 1 წლის წინ დაიწყო ფოტოების გადაღება და მის ობიექტივში ძირითადად ადამიანები ხვდებიან, ანუ პორტრეტებს იღებს.
ერთი შეხედვით არაფერი განსაკუთრებული არაა მის ფოტოებში, მაგრამ მე მომწონს ის ემოცია, რომელიც მათგან მოდის, არ ვიცი რამდენად გასაგებად ვხსნი, მაგრამ იმედია მიხვდებით რასაც ვგულისხმობ.
   

რა სწერვულად იყურება ფისო :>

<3

ბრჭყვიალა რაღაცები

თუ მასთან დაკავშირების სურვილი გაგიჩნდებათ მიმართეთ Facebookze : Alexander Kay

მისი ნამუშევრები შეგიძლიათ იხილოთ მის  Facebook გვერდზე : Alexander Photography.

ასევე, შეგიძლიათ მოინახულოთ მისი ახალშექმნილი ბლოგი, სადაც მე დიდი იმედი მაქვს განათავსებს თავის ფოტოებს: http://alexanderkay89.wordpress.com/

 იმედი მაქვს ისიამოვნეთ.
შევეცდები კვირაში ერთი საინტერესო ფოტოგრაფი(ნია)  მაინც გაგაცნოთ და ამით მათ წარმატებასაც ჩეოტათი მაინც შევუწყო ხელი.

მე მოსაწყენი გრაფინია ვარ

მე მოსაწყენი და ერთფეროვანი გოგო ვარ.
რატომ? ჩამოვთვლი მიზეზებს.

მე არ ვცდილობ ახალგაცნობილი ბიჭის მოხიბვლას (შებმას) განსაკუთრებული მეთოდებით, საერთოდ არ ვცდილობ პრინციპში.მე ნაკლებად  ვლაპარაკობ ინტიმურ და პიკანტურ თემებზე საჯაროდ, არც მეგობრებთან და საერთოდ არავისთან.

ყველაფერი მწყინს და მერე ვტირი. ისე ხშირად რომ დაიღლება ადამიანი ჩემი ყურებით.
მინდა, რომ სულ მაქებდნენ. არ მიყვარს როცა ჩემში რამე ნაკლს პოულობენ და მითითებენ. ვიცი რომ ჯანსაღი კრიტიკა კარგია, მაგრამ უსიამოვნოა. თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს რომ არ ვიღებ მას.

კატასავით ვარ, მიყვარს, როცა მეფერებიან და თავზე ხელს მისმევენ, მაგრამ სამწუხაროდ ყოველთვის ასე არ ხდება და ეს ფაქტიც ცუდ ხასიათზე მაყენებს.

არ ჩავდივარ სიგიჟეებს. პირიქით, ამ ბოლო დროს ძალიან გაწონასწორებული გავხდი. მაგალიTისთვის არასოდეს მიცეკვია ქუჩაში, განსაკუთრებით მაშინ თუ ბევრი ხალხია. თუმცა წვიმის დროს გუბეებში ვჭყაპუნობ ხოლმე, მაგრამ ვერავინ მხედავს  დიდი სურვილი მაქვს იმის, რომ თუნდაც ერთხელ რამე ასეთი სისულელე გავაკეთო და არ ვიფიქრო შედეგზე, მოვეშვა, თორემ ნაადრევად დაბერებული მგონია ჩემი თავი.
მიყვარს კითხვა, კინო, მუსიკა და მხატვრობა. არა, ეს ძალიან კარგია, მაგრამ ვცდილობ ყველას ამ თემებზე ველაპარაკო და ზოგჯერ უხერხულ მდგომარეობაში ვაგდებ ადამიანებს და ხშირად ისინი “გამირბიან”.  ნუ, ეს ჩემი ბრალია, როგორც სხვა დანარჩენი.

მიყვარს სევდიანი მუსიკის მოსმენა, განსაკუთრებით მაშინ თუ ცუდ ხასიათზე ვარ. არადა პირიქით არ უნდა იყოს? უფრო მხიარულს არ უნდა ვუსმენდე? ყველა ნაბიჯს ძალიან ვუკვირდები და არ ვმოქმედებ ექსპრომტად. მოსაბეზრებელია. მარტო ყოფნა შემიყვარდა. უფრო მეტს ვფიქრობ, უფრო თავისუფლად ვარ და თავსაც კარგად ვგრძნობ, მაგრამ… ესეც მოსაწყენია სულ ვიცინი, მთელი დღის განმავლობაში, მაგრამ ეს სიცილიც არ არის გულიდან წამოსული და ძალდატანებითია. 
და ბოლოს, მივხვდი რომ ასე ცხოვრება მომბეზრდა, ყველაფერი ერთფეროვანია და დროა რაღაც შევცვალო, მაგრამ არ ვიცი რით დავიწყო. ჰოო დეპრესიაში ვარ მე მგონი და არც თმის შეჭრამ მიშველა. სანამ მოვიფიქრებ რა ვქნა და რით გავხალისდე მანამდე ისევ ასე ყოფნას გავაგრძელებ.p.s. ეს პოსტი იმისთვის არ დამიწერია, რომ შემაქოთ, მართლა

საბედისწერო ნაბიჯი

   კიდეზე  იდგა. სხეულის ყველა კუნთი ერთნაირად დაძაბული ჰქონდა. ძირს იყურებოდა მიწამდე თექვსმეტი სართული აშორებდა. სიკვდილამდე ერთი წინ გადადგმული ნაბიჯი. ცხოვრებაში არ დაუხევია უკან და არც ახლა აპირებდა. არავის და არაფრის გამო არ უნდოდა სიცოცხლის გაგრძელება. იმაზე ფიქრიც კი სიამოვნებას გვრიდა, რომ მის ხელში იყო საკუთარი სიცოცხლე და შეეძლო წამებში მოესპო იგი.

    “-რა მოხდება ჩემს სიკვდილს რომ გაიგებენ?”- გაიფიქრა. თვალწინ წარმოუდგა ოჯახი, მეგობრები. არც ისე ბევრი მეგობარი ჰყავდა. ვინც ჰყავდა ყველა ძალიან უყვარდა, მაგრამ მათ შორის ერთიც არ იყო ისეთი, რომელთანაც ბოლომდე იხსნებოდა, იყო ის, რაც იყო. თვითონ რაღაცნაირი სხვანაირი იყო. ყოველშემთხვევაში თავად ასე ფიქრობდა.  

      პატარაობიდანვე უყვარდა ხელოვნება.  განსაკუთრებით მუსიკა. მხატვრობის ტრფიალი არასოდეს ყოფილა , მაგრამ რენუარის თბილი ფერებით ყოველთვის ტკბებოდა. ლიტერატურაზე გიჟდებოდა. ძალიან ბევრს კითხულობდა, ამიტომ სკოლაში კარგი სწავლით გამოირჩეოდა. ახლა სტუდენტია და უნივერსიტეტშიც საუკეთესო იქნებოდა სიზარმაცე რომ არ უშლიდეს ხელს. მუსიკა ხომ მისი ცხოვრება იყო. ძირითადად კლასიკას უსმენდა.

   ტყუილად ამბობენ ხოლმე სიკვდილის წინ მთელი ცხოვრება გაგირბენს თვალწინო. არაფერი გახსენებია, არცერთი მოგონება. ისე, უბრალოდ ფიქრობდა.

     ძირს იყურებოდა. არც თუ ისე ძლიერი ქარი თმას უწეწავდა. ხელები გაშალა და თავი მაღლა აწია. სახე ქარს მიუშვირა. “ეს იქნება ჩემი ბოლო ხორციელი სიამოვნება.”-გაიფიქრა და ნელ-ნელა წინ გადაიხარა.

   ქარს მანქანების, ქალაქის ხმაური მოჰქონდა. თავზე ცისფერი, კრიალა ცა დაჰყურებდა. ღრუბლის არცერთი ნაგლეჯი არ ჩანდა ჰორიზონტზე.

       გაშლილი ხელისგულები ოფლით დაუსველდა. ტუჩები მაგრად მოკუმა და თვალები დახუჭა. ცოტაც და…

       საიდანღაც მუსიკის ხმა მოესმა. ნაცნობი მელოდია. “მუსიკის თანხლებით სიკვდილი, ასეთი რამ მხოლოდ ფილმებში ხდება”.

       ნელ-ნელა წინ იხრებოდა. წამი საუკუნედ გაიწელა და დასასრული არ უჩანდა.

       ისევ ის მუსიკა. “ცხოვრების საუნდტრეკი”-გაახსენდა სადღაც ამოკითხული.

       ცოტაც და…

       ასე ხელებგაშლილი, თვალებდახუჭული და ტუჩებმოკუმული იდგა კიდეზე.

    მერე უკან გადმოიხარა, ხელები დაბლა დაუშვა, თვალები გაახილა  და საკუთარ თითებს დააცქერდა. გრძელი, თეთრი და ლამაზი თითები ჰქონდა.

       ”სისულელეა ყველაფერი!”- გაიფიქრა და ძირს  ჩამოვიდა

        ტიერსენი ჩართო, ყურსასმენები მოირგო და კიბეებს ფეხით ჩაუყვა.

        გადაიფიქრა.

ბრძნადმეტყველების ჟამი არს

როცა რამეს ვკითხულობ გვერდით აუცილებლად მიდევს ბლოკნოტი და პასტა (იყოს კალამი) და ვიწერ ყველა ფრაზას რაც მომწონს. დღეს გადმოვიღე ჩემი ერთ-ერთი ასეთი ბლოკნოტი და ვათვალიერებდი. რაც არ დამეზარა აქ გადმოვიტანე და ინებეთ!

• ქართველებმა კუბოს სასახლე დაარქვეს, რომ სიკვდილი მათთვის უფრო მსუბუქი ყოფილიყო. (ც) დათო ტურაშვილი
• ირგვლივ, მარჯვნივაც და ამრცხნივაც, სხვა ასეთივე ცუდი და კიდევ უარესი ამბებიც ხდება- გიჟური, საზარელი, იმდენად უაზრო და ველური, ვერ იტირებ და იმდენად ნამდვილი-არ გაგეცინება. (ც) კენ კიზი
• თუკი წონასწორობის შენარჩუნება გინდა, თუკი ცდილობ ცხოვრებამ ჭკუიდან არ გადაგიყვანოს, ყველაფერზე უნდა იცინო, რაც ტკივილს გაყენებს. (ც) კენ კიზი
• ხალხი ფიქრობს : “მშვენიერება მოითხოვს კიდეც მცირეოდენ სიცრუეს.” (ც)თომას მანი
• ამაოება ამაოთა და ყოველივე ამაო! განდიდების გიჟური სურვილი! ეს ბუნების საპირისპიროც არის და არსთა ჭეშმარიტი პირველსახის დაცინვაც!’- გაბრიელა მისტრალი

• გამოავლინოთ ხელოვნება ისე, რომ არ ჩანდეს ხელოვანი- აი, ეს არის ხელოვნების მიზანი.
• ისინი, ვინც სილამაზეში მახინჯ მხარეებს ჰპოვებენ ბილწი სულის ადამიანები არია. მათ არც მომხიბვლელობა გააჩნიათ, ეს ნაკლია.
• რჩეული შეიძლება მხოლოდ იმას ვუწოდოთ, ვისთვისაც მშვენიერება მხოლოდ მშვენიერებას ნიშნავს.
• ხელოვნება ცხოვრების სარკე არ არის. ის მხოლოდ მაყურებელს აირეკლავს.
• ნამდვილი სილამაზე იქ მთავრდება, სადაც ინტელექტი იწყება. ინყტელექტი თავისთავად ანომალიის ერთ-ერთი ხერხია და ყოველნაირი სახის ჰარმონიულობას აცამტვერებს.
• ბედი ამქვეყნად მახინჯებსა და თავცარიელებს უფრო სწყალობთ.
• ქორწინების მთელი მომხიბვლელობაც სწორეს ისაა, რომ ის სიცრუეს გარდაუვალსა და აუცილებელს ხდის.
• ბუნებრიობა ხომ ნამდვილი პოზაა, ყველაზე უფრო გამაღიზიანებელი პოზა.
• ჩვენ ხომ იმისთვის არა ვართ გაჩენილნი ამქვეყნად, რომ საკუთარი ზნეობრივი ცრურწმენანი გამოვამზეუროთ სხვა ადამიანების წინაშე და მათ ვუქადაგოთ ჩვენი ზრახვანი.

ყველა ოსკარ უაილდისაა.

 ბოლო და საუკეთესო :

• საერთო სენია კაცთა : მიცვალებულებს იმადაც აქებენ ხანდახან, რათა ცოცხალთ მიაყენონ ჩრდილი.
• რასაც მიცვალებულს მიუტევებდნენ ხოლმე, მას ხოცხალს არ აპატიებდნენ თანამედროვენი არასდროს.
• ტირილი არავის შვენის, არც ბალღს, არც ყმას, არც ჭაბუკს და არც მოხუცს. მხოლოდ ლამაზ ქალს შვენისო ტირილი.
• ცხოვრება უდანბოა ურწყული, ეცადე გარს შემოუარო.
• ხელოვნებაა თავად უკვდავება., მხოლოდ ოსტატს ვერ ეწევა სიკვდილი.
• ნეტარ არიან იგინიცა, ვინცა გილმართალ წინაპართა აჩრდილებს შორის ლანდადქცევას არჩევენ გადაშენების გზაზე დამდგარ თანამემამულეთა წიაღში ყოფნას.
• ყოველი ქალი ზღვასა ჰგავს მართლაც, არავინ იცის, ან ერთი როდის აღელდება, ანდა მეორე?
• საუკეთესო წიგნი მაინც იგია, რომელიც ჯერ არ დაუწერია არავის….
• მოცალეობა და ფანტაზიაა შემოქმედების მკვიდრი მშობელი.

 კონსტანტინე გამსახურდია

პ.ს. Taedium vitae!

პ.პ.ს. ვინც მიხვდება ზემოთ მოცემული ფრაზა საიდანაა და რას ნიშნავს ვაღიარებ! )

ბოლო 3 ფილმი

     უდროობის გამო იმდენ ფილმს ვეღარ ვუყურებ, რამდენსაც ადრე, მაგრამ რაღაცას ვახერხებ.
     მოკლედ, ბოლოს ნანახ სამ ფილმზე უნდა მოგიყვეთ.
     რამდენიმე ადამიანმა მირჩია მენახა “კლასი“. ეს არის ესტონელი რეჟისორის ილმარ რააგის ფილმი, რომელმაც დიდი წარმატება მოიპოვა საერთაშორისო კინო ფესტივალებზე. ჩემდა სამარცხვინოდ ამ ფილმის შესახებ გაგებული არც მქონია. მითხრეს, რომ “კლასს” დიდი გამოხმაურება მოჰყოლია ესტონეთშიც, რადგან რეალური ისტორიის მიხედვით არის გადაღებული.

     ფილმი გადაღებულია მოძალადე თინეიჯერებზე (ვერ ვიტან ამ სიტყვას). პრინციპში იმდენად ბევრი პრობლემა დავინახე ამ ფილმში, რომ ერთ საკითხს ვერ გამოვყოფ. შინაარს შეგნებულად არ ვწერ, რომ ინტერესი არ დაგეკარგოთ. თუ მაინცდამაინც გინდათ წინასწარ გაიგოთ შემეხმიანეთ როგორმე ) მოკლედ, ერთი შემიძლია ვთქვა, ძალიან ძლიერი ფილმია, ერთ-ერთი საუკეთესო მათ შორის რაც კი ოდესმე მინახავს. მისი ყურების შემდეგ მივხვდი რა უსამართლო და გულგრილია საზოგადოება. ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა ამ ფილმმა და ჩემი ცხოვრების ფილმებში მეორე ადგილზე გავიდა. სხვათაშორის “კლასის” გაგრძელებები გადაიღეს 2010 წელს შვიდ ნაწილად და თუ დაინტერესდებით შემიძლია ლინკები მოგცეთ.

 

მეორე ფილმი ესაა “The Other Boleyn Girl.” ცხოვრებაში აღარასდროს ვიოცნებებ დედოფლობასა და პრინცესობაზე.  ცვაიგის “მარია სტიუარტის” წაკითხვის შემდეგაც იგივე განცდა მქონდა. ეს ფილმიც უნდა ნახოთ თუნდაც იმიტომ, რომ ნატალი პორტმანი და სკარლეტ იოჰანსონი იდეალურად თამაშობენ. 

 

 მესამე ფილმია “ჯია“. როგორც ვიცი, ეს ფილმიც ნამდვილ ამბავზეა გადაღებული.ესაა ერთი  მოდელის ისტორია, რომლის ფეხებთან მთელი მსოფლიო ხოხავდა და მან კი სიცოცხლე ტრაგიკულად დაასრულა. მიუხედავად ხალხსი თაყვანისცემისა ის ბედნიერი არ ყოფილა, არც სიყვარულში გაუმართლა და არც ოჯახში. ძალიან საინტერესო და ემოციური ფილმია. ანჯელინა კი ძალიან ლამაზი და ნიჭიერია. თუ უყურებთ ნამდვილად ისიამოვნებთ. 

 

თქვენ რა ნახეთ ბოლოს?

ჩემი იასამანი

     საერთოდ არ მიყვარს ყვავილები, განსაკუთრებით ვარდი, მითუმეტეს ვარდობისთვეში ვარ დაბადებული.  სულ რამდენიმე ყვავილი მიყვარს : იასამანი, ია და გვირილა.
     იასამანი სითბოსთან ერთად შემოდის ჩემს ცხოვრებაში. სითბო კი სიცივეზე მეტად მიყვარს.
      სადღაც 1 თვის წინ, მეცადინეობის დროს, იასამნის სუნი ვიგრძენი (მომეჩვენა). იმის მერე ავიჩემე რომ იასამანი მინდა. არადა მართლა მინდა, ძალიან მინდა.  ისე ძალიან, რომ უკვე ჰალუცინაციები დამეწყო ) და რა მოითმენს მაისამდე? მანამდე არ შემოდის მგონი.
    საერთოდ გაზაფხულის მოსვლა იმიტომ მიხარია, რომ თბება ^_^ თბილ ტანსაცმელს ვიხდი და თხლად ჩაცმული დავდივარ. თან კიდევ იცით რა მიყვარს? ხეები რომ ყვავდება და  მისი სუნი დგას ყველგან. განსაკუთრებით ატმის და ტყემლის ყვავილის სუნი მომწონს. გაზაფხულზე, ასეთ მზიან ამინდში  ხის ქვეშ ჯდომას და წიგნის კითხვას რა სჯობს? ვერაფერი.
   იასამანმაც წიგნამდე მიმიყვანა. ) ჩემი იასამანი. ყველა ყვავილისგან გამორჩეულია ფერით, სუნით, გარეგნობით. ოღონდ მე იასამნისფერი იასამანი მიყვარს და არა თეთრი! ის არის ნამდვილი.

    კიდევ იცით რისი სუნი მიყვარს? აკაციის. ყველასგან გასხვავებულია, მძაფრი და სასიამოვნო.  გარეგნობით დიდად არ გამოირჩევა მაგრამ სუნი… გასაოცარი აქვს.
 
  ეს ლექსი კი რაღაც წიგნში ამოვიკითხე:

 Du bist etwas anderes ,
Nie ist deinesgleichen,
Du bist ein meer
Ein hub bist du,
Die flieder ist meine seele
Du bist meine seele die flieder.

ქართულად გუგლში ვთარგმნე და მერე ჩემებურად ავაწყე  :   

                                                               

                                                                 შენ ხარ ვიღაც სხვა,

არავინაა შენი მსგავსი.

შენ ხარ ზღვა,

 სამყაროს ცენტრი ხარ.

იასამანი ჩემი სულია,

შენ ხარ ჩემი სული იასამანო! 

    დაახლოებით ასე ჟღერს თარგმანი და ეს ლექსიც იასამნის გამო მიყვარს.

    პ.ს. ჩემი გახარება თუ გინდათ იასამანი მაჩუქეთ ვინმემ !!! 

   
   

Life

    თქვენი არ ვიცი, მაგრამ ჩემთვის მუსიკა და კინო ბევრს ნიშნავს. თავს დიდ მელომანად ვერ დავდებ და არც იმის პრეტენზია მაქვს რომ გემოვნებიანი მსმენელი ვარ. ჩემი აზრით ესეც ზოგადი ცნებაა, რადგან ის, რასაც მე გემოვნებიანად ვთვლი სხვას შეიძლება “ბანძად” მიაჩნდეს.  იგივე ხდება ფილმების შემთხვევაშიც. ძირითადად მეგობრების რჩევებს ვითვალისწინებ, როდესაც ფილმს ვარჩევ გადმოსაწერად.
ჰოდა ამ შესავლით იმის თქმა მინდოდა, რომ ყველა  როკს, ჯაზს, ბლუზს ვერ მოუსმენს და არცაა საჭირო უსმენდეს. მუსიკის ყველა მიმდინარეობას თავისი მსმენელი ჰყავს და ეს ასეც უნდა იყოს.
ჩემს კომპიუტერში რომ შემოიხედოთ გაოცდებით იმდენ სხვადასხვა მიმდინარეობას ნახავთ. არ ვიცი ეს რისი ბრალია. მაგალითად თუ ერთ წუთში “Muses” ვუსმენ, შემდეგ შეიძლება “Coldplay” ან “Radiohead” ჩავრთო და მერე საერთოდაც Damien Rice, James Blunt ან Jason Mraz ამოვიჩემო )
რაც უნდა იყოს ერთადერთი კომპოზიტორი, რომელმაც ჩემს დროს გაუძლო Yann Tiersen-ია. იმდენი ხანია ვუსმენ რომ მგონი არასოდეს მომბეზრდება . მგონი კი არა, არასოდეს მობეზრდება.
იანი  მუსიკალურად აფორმებს ჩემს ერთ-ერთ უსაყვარლეს ფილმს “ამელი” ამ ფილმზე ბევრს არ ვილაპარაკებ, უბრალოდ ეს წაიკითხეთ (ლინკი). აქ ყველაფერი წერია, რასაც მე ვფიქრობ ამ ფილმზე, რეჟისორზე და საერთოდ ყველაფერზე რაც მას უკავშირდება.     ამ ფილმის მუსიკაც ისეთივეა, როგორც თვითონ კინო. Yann Tiersen-ის მოსმენისას სიკეთის კეთების სურვილი მიჩნდება რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს. ) მოკლედ, არ ვიცი რა ნიჭი აქვს ამ კაცს ასეთი, რომ პირველი მოსმენის შემდეგ ვეღარ მოვწყდი. მისი თითქმის ყველა კომპოზიცია მაქვს მოსმენილი და ყველა ერთნაირად მიყვარს. შეიძლება მარტო იმიტომ ვუყურო ფილმს, რომ კომპოზიტორი Yann Tiersen-ია.
რაც შეეხება ფილმებს, “ამელი” რომ მიყვარს უკვე ვთქვი. წელს, კი არანოფსკის ფილმები მომეწონა. “შავი გედი” ხომ ვინც ნახა იმის 99%-ს მოსწონს, მაგრამ მე მხოლოდ ამ ფილმით არ შემოვიფარგლები. არანოფსკის “The fountain” ვნახე და ისე მომეწონა მეორედ მივუბრუნდი. მიუხედავად იმისა, რომ რთული ფილმია და ერთხელ ნახვით ვერაფერს გაიგებ, მაინც ძალიან მაგარია.

არანოფსკის მეორე ფილმი, რომელიც სულ რამდენიმე დღის წინ ვნახე არის “Requiem for a dream”. ამ ფილმში ჯარედ ლეტო ასრულებს მთავარ როლს. მე ამ კაცით მოვიხიბლე ) გარეგნობის გარდა მსახიობობის ნიჭიც ჰქონია და არ მცოდნია )  კინო ჩემთვის მძიმე საყურებელი იყო, მაგრამ თუ ნახავთ ნამდვილად არ ინანებთ.

 

ბოლოს ნანახი ფილმებიდან გამოვარჩევდი  ”The talented Mr. Ripley”-საც. ეს ფილმი არის ადამიანზე (?), რომელმაც მოკლა მეგობარი, მიისაკუთრა მისი სახელი, ნივთები და მისი ცხოვრებით ცხოვრება დაიწყო. ამ ფილმში სამი ვარსკვლავი თამაშობს და თუნდაც მათ გამო ღირს ყურება.

  

“Forrest Gamp” ეს არის ფილმი გონებაშეზღუდულ ადამიანზე. მისი ICQ იმდენად დაბალია, რომ სკოლიდანაც გამორიცხეს. მას დასცინოდნენ.მიუხედავად ამისა ის მაინც კეთილი იყო და ბოღმას გულში არ ინახავდა.თავიის დაუდევრობის გამო ფორესტი ბევრჯერ ჩავარდა სასაცილო სიტუაციაში. ფორესტს ჰყავდა ერთი მეგობარი გოგონა, რომელიც ყველაფერი იყო მისთვის. მთელი ფილმი ფორესტ გამპის ცხოვრებას და ამ გოგოსთან ურთიერთობას აღწერს. ძალიან ემოციური და თბილი ფილმია. მე ვტიროდი )

თანაც ამ ფილმში ტომ ჰენკსი მონაწილეობს და აბა წარმოიდგინეთ როგორი იქნება?!
 

“Love me if you dare” ეს ფილმიც მომწონს. განსხვავებული ისტორიაა და ტიპიური რომანტიკული ბლადუნისგან გამოირჩევა. მოკლედ ღირს საყურებლად. თანაც მარიონ კოტილარდი მონაწილეობს

 

“Closer”  ამ ფილმზე უკომენტაროდ. ნამდვილი თანავარსკვლავედი. ნატალი პორტმანის დაუვიწყარი პერსონაჟი და ძალიან მაგარი დიალოგები.

 

ამ ფილმს რომ ვუყურე კარგა ხანს მჯეროდა რომ სამყაროს შეცვლას შევძლებდი. ფილმი სიკეთეზე, ადამაინებზე, სიყვარულზე. მოკლედ ნახეთ და ცრემლების გარეშე ვერ უყურებთ.

 

მოკლედ ამჯერად სულ ეს იყო. ძალიან ბევრი ფილმი აკლია ამ სიას და ზოგი რაც მიწერია იმათზე მეტად მიყვარს ) დანარჩენს მერე მივამატებ (?).

სუნამოების პრინცი

1955 წელს აშშ-ში ქართველი ემიგრანტების რიცხვი 300-ს არ აჭარბებდა, თუმცა ამ მცირე დიასპორამ გავლენა იქონია ამერიკის სამხედრო თუ სამოქალაქო ცხოვრებაზე. ჩემი აზრით მათგან ყველაზე დასამახსოვრებელი 5 ადამიანია, რომლებმაც შეიძლება ითქვას თავიანთ სფეროებში უდიდეს წარმატებას მიაღწიეს. მათ ამერიკას 5 დარგი შუქმნეს: ალექსანდრე ქართველიშვილი (ალექსანდ ქართველ) -სამხედრო ავიაცია, გიორგი ბალანჩივაძე (ჯორჯ ბალანჩინი)- ბალეტი, გრიგოლ კობახიძე (ჯორჯ კობი)- სამედიცინო მინისა და ნაძვის ხის მინის სანთლებისა და სათამაშოების მრეწველობა, გიორგი მაჩაბელი (პრინცი მაჩაბელი)- პარფიუმერია.

ამჯერად მხოლოდ გიორგი მაჩაბელზე მოგაწვდით მცირე ინფორმაციას… ის მე-20 საუკუნის ცნობილი პოლიტიკური მოღვაწე და დიპლომატი იყო.გოგონებს ალბათ უნახავთ პარფიუმერია წარწერით Prince Matchabelli. კატალოგებსა და ინტერნეტმაღაზიებში კი თვალს მოგტაცებთ ულამაზესი ჯვრიანი ფლაკონები. დარწმუნებული ვარ, რომ ბევრისთვის უცნობია ამ ფირმის დამაარსებლის ვინაობა. მისი ფუძემდებელი შექსპირის მთარგმნელ ივანე მაჩაბლის ძმა, გიორგი მაჩაბელია. ის 1885 წელს დაიბადა და სათავადაზნაურო გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ ბერლინში გაემგზავრა, სამთო აკადემია დაასრულა და მსოფლიოს გარშემო სამოგზაუროდ გაემართა. მან შვედეთში გაიცნო იტალიელი მსახიობი მარია კარმი( ნორინა ჯილი), რომელიც შეუყვარდა. გიორგიმ მარიას სიყვარული იმით დაამტკიცა, რომ მცირე დროში შეისწავლა იტალიური და მალე იტალიელთა სიძეც გახდა. თუმცა სიცოცხლის ბოლომდე თავგადაკლულ ნაციონალისტად დარჩა. ევროპაში ცხოვრების პერიოდში ის აქტიურად იყო ჩაბმული საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკურ მოვლენებში, ასრულებდა ყველაზე სახიფათო და საიდუმლო დავალებებს

1-ლი მსოფლიო ომის დროს გიორგი ბელგიაში იმყოფებოდა. მან გენერალ-გუბერნატორ ფონდერ ჰოლცს გერმანიის დახმარებით საქართველოს გათავისუფლების ისეთი გეგმა გააცნო, რომ მცირე ხანში შეთანხმებაც დაიდო- დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემთხვევაში გერმანია გარანტად დაუდგებოდა საქართველოს და დაიცავდა, ოსმალეთი კი აღიარებდა მის ისტორიულ საზღვრებს. მაჩაბელი აზერბაიჯანსა და ჩრდილოეთ კავკასიასაც დაუკავშირდა. მერე მონატრებული ძმის, ივანეს, სანახავად და საქმეების მოსაგვარებლად პეტერბურგში ჩავიდა. თუმცა მისი ფოტოსურათები ყველგან იყო დაგზავნილი. როგორც გერმანიის აგენტის.

გიორგი იყო გერმანელი პრინცის იოახიმისა და ქართველი პრინცესას დაქორწინებით მონარქიის აღდგენის მომხრე. პრინცესას კანდიდატიც შერჩეული ჰყავდა- საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრის მიხეილ მაჩაბლის ულამაზესი ასული მარინე. 1918 წლის 26 მაისს საქართველოს სახელმწიფო აღდგა, როგორც დემოკრატიული რესპუბლიკა და ეს საკითხი აღარც დასმულა.

დამოუკიდებლობის წლებში (1918-1921) გიორგი მაჩაბელი იყო იტალიაში საქართველოს საელჩოს პირველი მდივანი. ოკუპაციის შემდეგ უსახსროდ დარჩენილი ოჯახის ფეხზე წამოსაყენებლად მისი მეუღლე, მარია, სცენას დაუბრუნდა. ამერიკელმა რეჟისორმა მორის გეტმა დადგა სპექტაკლი “სასწაული”, რომლის წარმატებაც იმდენად დიდი იყო, რომ სპექტაკლი ათასჯერ წარმოადგინეს.

1922 წელს გიორგი მაჩაბელიც გადასახლდა ამერიკაში. 2 წლის შემდეგ ნიუ-იორკში გახსნა ანტიკვარული მაღაზია ” Red and Black” და სახელი მალევე მოიხვეჭა . ის არ ივიწყებდა ძველ გატაცებას, სუნამოების შეზავებას. მის კლიენტებს ანტიკვარიატზე მეტად სუნამოები აინტერესებდათ, ამიტომაც პარიზის ერთ-ერთ პარფიუმერულ მაღაზიაში მუშაობის გამოცდილების შემდეგ 1926 წელს გახსნა საკუთარი კომპანია, რომელმაც დიდი წარმატებს მიაღწია. გიორგი თავად ამზადებდა სუნამოებს და რეკლამასა და გაფორმებაზეც თვითონვე ზრუნავდა.მაჩაბლების საგვარეულო გერბზე გამოსახული სამეფო გვირგვინის გამოყენება გაფორმებისათვის ყველაზე იღბლიანი აღმოჩნდა. პირველი სუნამო ეძღვნებოდა საქართველოს არშემდგარ დედოფალ მარინე მაჩაბელს. მას ერქვა “საქართველოს დედოფალი”. ამ სუნამომ დიდი აღიარება მოიპოვა.

 მეორე სუნამო მეუღლეს მიუძღვნა. “პრინცესა ნორინამ” ამერიკული საზოგადოების აღფრთოვანება გამოიწვია. არაჩვეულებრივი რეკლამები, რომელსაც გიორგი აკეთებდა პოპულარობას უზრდიდა Prince Matchabell-ს. მალე გიორგიმ “მაჩაბლის გვირგვინები” მთელ ამერიკას მოსდო. ათ წელიწადში მაჩაბელმა არამარტო მილიონდოლარიანი ბიზნესი შექმნა უბრალო გატაცებიდან, არამედ ნოვატორიც გახდა.

 აშშ-ს ჯერ კიდევ არ გააჩნდა საკუთარი პარფიუმერული ბიზნესი. რაც მზადდებოდა ფრნაგული პროდუქციის ცუდი ასლები იყო და ისიც ძალიან ძვირი ჯდებოდა. ასე რომ გიორგიმ შეავსო ის სიცარიელე, რაც ამ დროს არსებობდა ამერიკულ პარფიუმერულ წარმოებაში.

 ბიზნესს იგი საზოგადოებრივი საქმიანობისთვის არ ჩამოუშორებია. ის იყო ამერიკაში ქართული სათვისტომოს დაარსების ერთ-ერთი ინიციატორი, მისი თავმჯდომარე, ხაზინადარი. ის დიდ დახმარებას უწევდა სათვისტომოსა და ყველა გაჭირვებულ ქართველს.

1935 წლის მარტში ფილიალების გასახსნელად კალიფორნიასა და შანხაიში იმოგზაურა. გზაში გაცივდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ დროს პნევმონიას უკვე კარგად მკურნალობდნენ, მისი გადარჩენა ვერ შეძლეს და 1 კვირაში გარდაიცვალა.

 ფირმა Prince Matchabelli კონექტიკუტის შტატში დღემდე არსებობს, როგორც მსოფლიოს ცნობილი საპარფიუმერო საწარმო. პროდუქცია, რომელსაც იგი უშვებს მისი დამფუძნებლის სახელითა და რეცეპტით გამოდის. მისი საფირმო ნიშანიც იგივეა. ქართულჯვრიანი სამეფო ოქროს გვირგვინი.

პ.ს. ეს შემეცნებითი ბლოგი არაა, უბრალოდ ამ პიროვნებამ დამაინტერესა )