ფოტო-გრაფი (ნაწილიIII)

დადა დადა დადადადა  20th century FOX წარმოგიდგენთ

განა მართლა,  გრაფინია  ამჯერად წარმოგიდგენთ კიდევ ერთ უნიჭიერეს ფოტოგრაფიკა ტაბატაძეს. ჩემი და იკას ნაცნობობა ჩემი კურსელის დამსახურებაა. ასევე მისი დამსახურებაა ისიც, რომ გაცნობამდე მაჩვენა მისი ფოტოები და მახსოვს ძალიან აღვფრთოვანდი მისი განსაკუთრებული ხედვით. გთავაზობთ გაეცნოთ პატარა ინტერვიუს მასთან და იხილოთ ფოტოები.

 

 

 

 

 

•          რამდენი ხანია რაც იღებ და როგორ დაინტერესდი ფოტოგრაფიით?3 წელია რაც ვიღებ, ინტერესი კი ბავშვობიდან მქონდა, რადგან მამაჩემი ფოტოგრაფია. ერთხელ მამამ მათხოვა აპარატი და  მეც გადასაღებად წავედი. მაშინ დაახლოებით 1-ლ ან მე-2 კლასში ვიყავი. როდესაც მამამ გაამჟღავნა  ფირი გაოცებული დარჩა, ვერ წარმოედგინა ასეთ პატარა ბავშვს თუ შეეძლო  პროპორციების აღება. მასინ ეკლესია და ოთახის ყვავილები მქონდა გადაღებული.
• რისი გადაღება გიყვარს ყველაზე მეტად?ჩემს გალერეას რომ გადაავლოთ თვალი ძირითადად ნახავთ  პორტრეტს და ჟანრულ ფოტოებს, ასევე მიზიდავს სარეპორტაჟო ფოტოებიც.
•  აპირებ თუ არა კიდევ უფრო სერიოზულად მოეკიდო ამ საქმეს და პროფესიად გაიხადო? 

  კი, ვაპირებ უფრო სერიოზულად მივუდგე, მაგრამ პროფესიად არჩევა ჯერ არ გადამიწყვეტია.

ახლა კი დადა დადა დადადადა დაამ ფოტოები:

მოწყენილად შეღებილი ბიჭი, რომელსაც პირში დანა აქვს

კაცი, რომელიც უცნაურ მოძრაობას აკეთებს

ისევ ის კაცი

საყვარელი ბავშვები

იმ საყვარელი ბავშვებიდან ერთ-ერთი

გოგო, ლამაზი თვალებით და დიდი ტუჩებით ^^

ძალიან ლამაზი გოგო

ძალიან ლამაზი გოგო 2

ლამაზი ადგილი

ლამაზი ადგილი, ლამაზი ცხენი და მხედარს ვერ ვხედავ

ქუჩა, შეყვარებული წყვილი, ლამპიონი და "მარშუტკა"

ეს ის არ არის, ვინც თქვენ გგონიათ

თუ ბი თუ ბი?

თუ სურვილი გაგიჩნდათ იკას დაუკავშირდეთ მოძებნეთ Facebookze Ika Tabatadze.
ნახეთ მისი გვერდი : IKA Tabatadze Photography.

P.S. ფოტოების სათაურები ჩემი მიწერილია და მაინცდამაინც სერიოზულად ნუ აღიქვამთ

აუ!

კი გვიყვარს ყველაფრის შემოკლება, მაგრამ WoW-დან ვ–ს ჩამოშორება რაღა იყო

უკვე არავისთვისაა უცნობი, თუ რა განსხვავებული და შეძლებისდაგვარად გამარტივებულია ჩათის ენა.. აქ წარმოიშვება უამრავი აბრევიატურა, შორისდებული და ფრაზა, რომლებიც სწორედ ვირტუალური სამყაროსთვისაა დამახასიათებელი და [საბედნიეროდ] მის ფარგლებს არ სცილდება. უკეთ საილუსტრაციოდ ავიღოთ ინგლისური აბრევიატურა BRB – Be right back.. ამ ასოთშეთანხმების დაწერით ბრიტანელი ყმაწვილები (თინეიჯერი არა ისა!) კარგად გამოხატავენ, რომ ეჩქარებათ და მალე მოვლენ.. ალბათ “გაჭირვება მიჩვენეს” პრინციპი მოქმედებს აქაც, ვინაიდან გაქცევაზე მყოფი წიწკვ–ჭაბუკები სამად სამი ასოს დაწერასღა ახერხებენ… რაც შეეხება შორისდებულებს, რომელთა ფუნქციაც, ალბათ, თანამოსაუბრის შორეული და ბუნდოვანი ემოციის დაახლოებაა, მათზეც იგივე შეიძლება ითქვას : ვებ–სამყაროში მათ უამრავ სახესხვაობას ვხვდებით, რომლებიც შეძლებისდაგვარად მიგვანიშნებენ ადრესანტის გრძნობებზე, თუმცა ისინი დისპლეის შავ ჩარჩოს არასოდეს სცილდებიან და ამიტომაც ქუჩაში ვერასოდეს გაიგებთ “უჰუუუმმ“–ს, ან რამე მაგდაგვარს, თუმცა სულ სხვაა “აუ“…

ფოტო-გრაფინია (ნაწილი II)

     როგორც ერთხელ უკვე  აღვნიშნე თანამედროვე ქართული ფოტო-გრაფი-ითა და ფოტო-გრაფ(ინი)ებით დაინტერესებული ვარ და დაგპირდით თქვენც გაგაცნოთ ისინი.
ამჯერად ჩემს საგრაფოში სტუმრად მყავს  ეკატერინე მამამთავრიშვილი. ჩემი და ეკას ნაცნობობა Facebook-ზე შედგა. აღმოჩნდა, რომ ქართულ საიტზე GRAF.ge მისი ნიკი იყო გრაფინია და ამიტომ დამეკონტაქტა.
დავათვალიერე მისი ნამუშევრები და მოხიბლული დავრჩი  ამის შემდეგ აქტიურად ვადევნებ თვალს მის შემოქმედებას და იმედი ჯერ არ გამცრუებია. არ აქვს გამოკვეთილი ჟანრი გადაღებისას. იღებს პორტრეტებს, პეიზაჟებს, გლამურულ ფოტოებს.
შემოგთავაზებთ ციცქნა ინტერვიუს ეკატერინესთან.

• როდის დაინტერესდი ფოტოგრაფიით და როდიდან მოგვევლინე, როგორც ფოტოგრაფი?

  ტელერადიო ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე ვსწავლობდი, პრაქტიკულ დავალებებზე აღმოჩნდა, რომ განსაკუთრებით მიადვილდებოდა ვიზუალურ გამოსახულებასთან მუშაობა-კომპოზიციის, განათების, კადრის შერჩევა სიუჟეტისთვის. გადაღებაც ზუსტად ამ მიზნით დავიწყე-მინდოდა მესწავლა რაც შეიძლება დახვეწილი კადრების შერჩევა სიუჟეტისთვის. მერე აღმოჩნდა, რომ ფოტოგადაღება ყველა სხვა საქმიანობას მერჩივდა და ასე შევყევი…

   და რამდენი ხანია რაც იღებ?
  
  ბოლო ორი წელია რაც აქტიურად ვიღებ.

  

  თავად ეკა ♥

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

ვაპირებდი მეკითხა რამდენად წარმატებულ ფოტო-გრაფინიად მიაჩნდა საკუთარი თავი, მაგრამ გამახსენდა ამ კითხვას მეც რომ ვერ ვიტან და აღარ ვკითხე. ისე მე გეტყვით, რომ საკმაოდ წარმატებულია და ამაში მაშინვე დარწმუნდებით, როდესაც მის ფოტოებს ნახავთ. იმდენად კარგი ფოტოები აქვს, რომ ყველას დადება მინდოდა, მაგრამ სამწუხაროდ ჩემი ინტერნეტი ამის საშუალებას არ მაძლევს, ამიტომ დამჭირდა ამორჩევა.

ნატურმორტი

 

ჩემი ფავორიტი ♥

პეიზაჟი :

ცხენი გარბის

 

ბევრი წყალი ერთად

ბევრი ნისლი ერთად

Forever Alone ხე

Forever Alone ხე II

ამ ყვავილის მოსახელეები, რომ არ მიყვარს ის

ღვირილა ^_^

პორტრეტები :

ჭორფლიანი გოგო ბევრი წყლის ფონზე

 

უფრო ჭორფლიანი გოგო

მიმზიდველი ქალი

ეს გოგო ჰერმიონ გრეინჯერს გავს

აი ხომ ვთქვი

რა ფერებია ♥

რა ფერებია ♥ II

ამ მოდელს ვინ მისცა უფლება ასეთი ლამაზი რომ არის?!

გლამური :
 

ისევ ის მიმზიდველი ქალი

მრგვალი კიბე და გოგო

აუ

იფიფიფ ♥

ეს ფოტო მომწონს განსაკუთრებულად

თუ მოგეწონათ ეს ფოტოები და დაინტერესდით ამ ფოტო-გრაფინიით შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ :
Facebook : Ekaterine Mamamtavrishvili

Facebook Page : EKATERINE PHOTOGRAPHY

ეკატერინეს საიტი : http://www.ekaterine.inf.ge

პ.ს. ფოტოებზე ის სათაურები ჩემი მიწერილია და მაინცდამაინც სერიოზულად ნუ აღიქვამთ

პ.პ.ს. გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს და ამ პოსტის ბოლომდე წაკითხვისთვის ბონუსად ეს ფოტო ^_^

ინფიცირებული

ქუჩაში ჩქარი და ენერგიული ნაბიჯით მიდიოდა. დეკემბრის ცივი ქარი სახეს უსერავდა. ნაწვიმარ მიწაზე გაჩენილ გუბეებს გვერდს უვლიდა. ჯინსის ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, თავდახრილი და წელში ოდნავ მოხრილი ადგამდა დიდ ნაბიჯებს. ყურში სულ ერთი ფრაზა ჩაესმოდა :
-ეს უკვე დანაშაულია!
ხმა ნელ-ნელა ძლიერდებოდა, მალე მთელი მისი გონება მოიცვა.
გაჩერდა. 

უნებურად ყურებზე ხელი აიფარა, მერე მიხვდა ქუჩაში რომ იყო და ცოტა უცნაურად იქცეოდა. ჯიბიდან სანთებელა და სიგარეტის კოლოფი ამოიღო წარწერით “მოწევა კლავს”. სევდიანად ჩაიღიმა. ამ წარწერას აშკარად სხვა მნიშვნელობა მიანიჭა.
ხიდის შუაში გაჩერდა. მოაჯირთან მივიდა და ზედ დაეყრდნო, თან სიგარეტს ეწეოდა. გაახსენდა პირველი ემოცია, როდესაც მოისმინა  თავისი დიაგნოზი :
-შენ აივ დადებითი ხარ.
თავიდან ვერც კი გაერკვია რა ხდებოდა. მერე ნელ-ნელა მიხვდა. გონებას ნისლი გადაეკრა და დარეტიანებული დაბრუნდა სახლში. თითქოს ეგონა, რომ ცხოვრება ძველებურად გაგრძელდებოდა, მაგრამ შეცდა.
უნდოდა ეს ამბავი ბევრს არ გაეგო. მხოლოდ ოჯახის წევრებს და რამდენიმე ძალიან ახლობელ ადამიანს უთხრა, მაგრამ აქ შეცდა. როგორც ხდება ხოლმე მალე მაინც ყველამ გაიგო და ამის შემდეგ დაიწყო პრობლემები.
აღიზიანებდა ოჯახის წევრებისა და მეგობრების გადამეტებული მზრუნველობა. ესმოდა, რომ ყველაფერს მისთვის აკეთებდნენ, მაგრამ თავს არაფრისმაქნის, ვიღაცის საპატრონო და პასიურ ადამიანად თვლიდა. მერე სულ მარტო ყოფნა უნდოდა, ყველას გაურბოდა. სულ მარტო იკეტებოდა ოთახში, ტელეფონს თიშავდა, სოციალურ ქსელებს საერთოდ აღარ ეკარებოდა.
მერე ნელ-ნელა ესეც მობეზრდა.  ცდილობდა ცხოვრების ძველ კალაპოტში ჩამდგარიყო. ამისთვის კი საჭირო იყო ურთიერთობები, ძველიც და ახალიც.
ეს კი ცოტა უჭირდა.
წვიმის ცივი წვეთები სცემდა სახეში. ისევ მდინარეს უყურებდა.
გაახსენდა ერთხელ მეგობარი ესტუმრა სახლში.  ერთი ოთახიდან მეორეში რომ გადიოდა უნებურად მაისურის სახელი წინ წამოწია და კარის სახელური იმით ჩამოწია.  როცა გაიაზრა რას აკეთებდა შეცბა.
ამის გახსენებამ გულში რაღაც ჩაწყვიტა.
სიგარეტი მოაჯირზე ჩააქრო და მდინარეში წკიპურტით ისროლა.
ერთხელ თავის პატარა მეზობელს მიესალმა, 9-10 წლის იქნებოდა. მერე გაიგო დედამისი როგორ აფრთხილებდა მოერიდეო ამას.
ერთხელ სტუმრად იყო ნათესავებთან.  გამასპინძლების შემდეგ დიასახლისი სუფრას ალაგებდა. დაინახა როგორ შეიტანა ცალკე მის მიერ გამოყენებული ჭურჭელი.  სამზარეულოში გასვლა მოიმიზეზა და დაინახა, რომ ცალკე იდო. იმის მერე იქ აღარ მისულა.
ერთხელ სიგარეტი სთხოვა ქუჩაში შუახნის კაცმა. ჯიბეში ხელის ჩაყოფა დაეზარა და თავისდაუნებურად უთხრა: “შიდსი მაქვს!”-ო. მთხოვნელმა ზეზეულად ააყოლა თვალი, ოდნავ უკან დაიხია და კისერზე შემოგდებული კაშნე ცხვირზე მიიჭირა ორივე ხელით. სწრაფი ნაბიჯით გაშორდა და რაღაცას დუდღუნებდა ცხვირში თავისთვის.
ჰოდა მობეზრდა ასე  ცხოვრება. ისედაც მოკვდება მალე. მობეზრდა ყოველდღიურად წამლების მიღება, ვიღაცებისთვის უშედეგოდ ახსნა, რომ  მასთან მეგობრული ურთიერთობით არაფერი დაემართებათ.  მობეზრდა სტომატოლოგების უარი მის მომსახურებაზე. მობეზრდა გადამეტებული მზრუნველობა ოჯახისგან.  ყველაფრისგან დაიღალა და აღარაფერი უნდოდა.
ისიც კარგად იცოდა, ამ ნაბიჯს ან მეტისმეტად სუსტები დგამენ, ან ძლიერები.
არც ის აინტერესებდა სუსტი იყო თუ ძლიერი.
უბრალოდ მან ეს გააკეთა.
მთელი სხეულით ჩაეშვა ცივ წყალში. ხერხემალი ეტკინა დაცემის დროს.  ბოლო მომენტში წამით ინანა კიდეც. მეტის გაფიქრება ვერ მოასწრო, რატომღაც.
დასრულდა.

პ.ს. 1-ლი დეკემბერი შიდსთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა. სწორედ ამასთან დაკავშირებით დაიწერა ეს მოთხრობა.
პ.პ.ს. დიდი უნამუსობა იქნება ეს ნაწერი მთლიანად მე მივისაკუთრო. გამუქებული აბზაცი ეკუთვნის  დიტოს 

სიცივეა და რატომ?

     ემოციურად დაღლილი ვარ… არც კი ვიცი საიდან დავიწყო მოყოლა.
დედამიწა არის ერთი პატარა პლანეტა მილიონობით გალაქტიკაში. წარმოიდგინეთ ერთი გალაქტიკა რამხელაა და ჩვენი პლანეტა რა ციცქნა და უსუსურია სამყაროში. ამ პატარა პლანეტაზე ვცხოვრობთ მილიარდობით ადამიანი. ახლა წარმოიდგინეთ ეს მილიარდობით ადამიანი რა უმწეოა  და მათგან 1 (მე, შენ) რა საცოდავი და უუნაროა. ეს ერთი შეხედვით…
როგორც ერთმა მოაზროვნემ თქვა (არ ვიცი ვინ იყო ეს მოაზროვნე) “თითოეული საფლავის ქვეშ მთელი სამყარო განისვენებსო”. ყველა ადამიანს აქვს თავისი ცხოვრება, ფიქრები, თავისი სამეგობრო-სანაცნობო წრე. მიუხედავად ამისა პატარა ჭიანჭველასავით არის, ყველაფერს შეუძლია მისი დამარცხება და გასრესვა.

საზოგადოების კრეტინი წარმომადგენლები, ანუ რა შემემთხვა მეტროში

საზოგადოების დაბალ დონეზე იმდენი დაიწერა, რეპორტაჟი მომზადდა და ითქვა, რომ მარტო კითხვით დაიღლება ადამიანი. მაგრამ ფაქტია, რომ  პრობლემა პრობლემად რჩება. ახლა ნამდვილად არ ვიტყვი ეს 

მხოლოდ საქართველოში ხდება-მეთქი მარტო იმ მიზეზის გამო, რომ საზღვარგარეთ არ ვარ ნამყოფი და მარტო ფილმებით და წიგნებით ვერ დავასკვნი იქ როგორი ვითარებაა. მოგიყვებით თბილისში რა ხდება. თუმცა რა მოყოლაა საჭირო, თქვენ თვითონაც შეესწრებოდით მსგავს ვითარებას, რაც მე დამემართა დღეს.   

არ ვიტირებ!

შემოდგომა მოვიდა. აცივდა. ჟაკეტებისა და თხელი ქურთუკების სეზონია. არ მიყვარს შემოდგომა, იმიტომ, რომ ზამთრის მოახლოვებას მაგრძნობინებს. ზამთარი უფრო არ მიყვარს. ოქროსფერი შემოდგომის მზიანი დღეები კარგია. უქარო, უწვიმო, თბილი, აი ისეთი ძალიან რომ გეჩქარება სადღაც და ნელ სიარულს რომ მოგანდომებს და შენც ივლი და სულ დაგავიწყდება რომ დაგაგვიანდა. 

და რა რო?

 პოსტი დაწერილია ჯავახიშვილის სოციალ-პოლიტიკური ფაკულტეტის სტუდენტების მიერ წამოწყებული კონკურსის “და რა რო?”-ს ფარგლებში. 

მადლობა ბავშვებო, რომ არსებობთ. თითქმის ყველანი ძალიან მომწონხართ
-გამარჯობა. მე ვარ სალი ბაქრაძე,  ჯავახიშვილის სოციალ-პოლიტიკური ფაკულტეტის პირველი კურსის  სტუდენტი.

-და რა რო?
-არც არაფერი, ისე პატარა შესავალი გავაკეთე.

-გააგრძელე.

-ბევრი ვიწვალე აქ მოსახვედრად.

-მაინც რამდენი?
-მთელი წელი უძილო ღამეების და ნერვიულობის ფასად დამიჯდა ყველაფერი.

-და რა რო?

-არაფერი, ისე აღვნიშნე.

-კიდევ თქვი რამე შენზე.

-საშუალო სიმაღლის ცისფერთვალება გოგო ვარ.

-და რა რო?
-არაფერი. ეს ისე, უბრალოდ რომ მიცნოთ.

-რამე ინტერესი თუ გაქვს ცხოვრებაში?
-მიყვარს კითხვა, წერა და მაქვს ბლოგი.

-ბლოგერი ხარ?
-არა, ბლოგი მაქვს.

-და რა რო?
-არაფერი, უბრალოდ მიხარია ჩემს ნაწერებს სხვებიც რომ კითხულობენ.

- რა მიზანი გაქვს ცხოვრებაში?
-ფსიქოლოგიურზე ვაპირებ სწავლის გაგრძელებას, მერე მაგისტრატურაზე ჩაბარებას და მერე საკუთარი პორფესიით მუშაობას.

-და თვლი რომ გამოგივა?

-თუ მოვინდომებ ყველაფერი გამომივა, დიდია  ადამიანის შესაძლებლობები.

-ახლა ამას რატომ წერ?

-მინდა თანაფაკულტეტელებს ჩემი თავი გავაცნო.

-და შენი აზრით გამოგივა?
-ამ პატარა პოსტით-არა. სრულ გაცნობას უფრო დიდი დრო ჭირდება.

-მოიგებ შენ!

-არ მაინტერესებს. (აქ ვიტყუები)
-და რომ მოიგო?
-და რა რო?

პ.ს. დიდი არაფერია, თუ მოგწონთ უბრალოდ Like.
წიგნების მოგება მინდა მე ! :დ

პ.პ.ს. დიდი მადლობა ჩემს პირველ შემფასებელს <3

?

    ფრიად ლოგიკური კითხვა გამიჩნდა. ხვალ დილის 9-ზე მაქვს ფიზიკაში გამოცდა და მე აქ, ღამის 3-ის ნახევარზე სრულიად უაზროდ ვატარებ დროს… ნორმალური ვარ?

ნეტავ სადმე გადამკარგა!

      რა ცუდია გარს უამრავი ადამიანი რომ გახვევია და თავს მაინც მარტოდ გრძნობ.
      და ვინ არიან ეს ადამიანები? ოჯახის წევრები, მეგობრები, მასწავლებლები. რომლებსაც ერთი შეხედვით კარგი უნდათ შენთვის, მაგრამ ეს კარგი თავიანთი გადმოსახედიდან.
      ვინმემ იცის მე რა მინდა? -არა! ეგ მე თვითონაც ვერ გავარკვიე. ვინმემ იცის რა არის ჩემთვის კარგი?
      იმას არ ვამბობ, რომ საშინელი ხალხი მახვევია გარს, მაგრამ ერთს მივხვდი, ყველა საკუთარ თავზე ზრუნავს პირველ რიგში.
      ამ პოსტის წაკითხვის შემდეგ ზუსტად ვიცი ვის როგორი რეაქცია ექნება, მაგრამ არ მაინტერესებს ისევე, როგორც თქვენ არ გაინტერესებთ მე რას ვფიქრობ, ან ვგრძნობ.
       არ შეგიძლიათ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ისე მოიქცეთ, როგორც გული გეუბნებათ და არა გონება? არ შეგიძლიათ არ დაამციროთ, არ დასცინოთ, არ  “ეღადაოთ” ადამიანს თუნდაც “მეგობრულ პონტში”?
        არ შეგიძლიათ თქვენი აზრი თქვენთვის შეინახოთ, საერთოდ არ გამოხატოთ?
        არ შეგიძლიათ დათმოთ რაღაც-რაღაცები? მაგრამ რა აზრი აქვს? მე რომ დავთმე რა მოვიგე? ჩემზე წინ წავიდნენ სხვები. თან არავის უნდა გადაყვე და არასოდეს დააყენო სხვა შენზე წინ, როგორი საყვარელიც უნდა იყოს ის შენთვის.
        არა რაა, იდიოტობაა  თავის მოტყუება. როდემდე უნდა დავიბრმავო თვალები?
         ნეტავ სადმე გადამკარგა !