განა მართლა,  გრაფინია  ამჯერად წარმოგიდგენთ კიდევ ერთ უნიჭიერეს ფოტოგრაფიკა ტაბატაძეს. ჩემი და იკას ნაცნობობა ჩემი კურსელის დამსახურებაა. ასევე მისი დამსახურებაა ისიც, რომ გაცნობამდე მაჩვენა მისი ფოტოები და მახსოვს ძალიან აღვფრთოვანდი მისი განსაკუთრებული ხედვით. გთავაზობთ გაეცნოთ პატარა ინტერვიუს მასთან და იხილოთ ფოტოები.

•          რამდენი ხანია რაც იღებ და როგორ დაინტერესდი ფოტოგრაფიით?3 წელია რაც ვიღებ, ინტერესი კი ბავშვობიდან მქონდა, რადგან მამაჩემი ფოტოგრაფია. ერთხელ მამამ მათხოვა აპარატი და  მეც გადასაღებად წავედი. მაშინ დაახლოებით 1-ლ ან მე-2 კლასში ვიყავი. როდესაც მამამ გაამჟღავნა  ფირი გაოცებული დარჩა, ვერ წარმოედგინა ასეთ პატარა ბავშვს თუ შეეძლო  პროპორციების აღება. მასინ ეკლესია და ოთახის ყვავილები მქონდა გადაღებული.
• რისი გადაღება გიყვარს ყველაზე მეტად?ჩემს გალერეას რომ გადაავლოთ თვალი ძირითადად ნახავთ  პორტრეტს და ჟანრულ ფოტოებს, ასევე მიზიდავს სარეპორტაჟო ფოტოებიც.
•  აპირებ თუ არა კიდევ უფრო სერიოზულად მოეკიდო ამ საქმეს და პროფესიად გაიხადო? 

  კი, ვაპირებ უფრო სერიოზულად მივუდგე, მაგრამ პროფესიად არჩევა ჯერ არ გადამიწყვეტია.

ახლა კი დადა დადა დადადადა დაამ ფოტოები:

მოწყენილად შეღებილი ბიჭი, რომელსაც პირში დანა აქვს

კაცი, რომელიც უცნაურ მოძრაობას აკეთებს

ისევ ის კაცი

საყვარელი ბავშვები

იმ საყვარელი ბავშვებიდან ერთ-ერთი

გოგო, ლამაზი თვალებით და დიდი ტუჩებით ^^

ძალიან ლამაზი გოგო

ძალიან ლამაზი გოგო 2

ლამაზი ადგილი

ლამაზი ადგილი, ლამაზი ცხენი და მხედარს ვერ ვხედავ

ქუჩა, შეყვარებული წყვილი, ლამპიონი და "მარშუტკა"

ეს ის არ არის, ვინც თქვენ გგონიათ

თუ ბი თუ ბი?

თუ სურვილი გაგიჩნდათ იკას დაუკავშირდეთ მოძებნეთ Facebookze Ika Tabatadze.
ნახეთ მისი გვერდი : IKA Tabatadze Photography.

P.S. ფოტოების სათაურები ჩემი მიწერილია და მაინცდამაინც სერიოზულად ნუ აღიქვამთ

 P.S. So Sally can wait…

კი გვიყვარს ყველაფრის შემოკლება, მაგრამ WoW-დან ვ–ს ჩამოშორება რაღა იყო

უკვე არავისთვისაა უცნობი, თუ რა განსხვავებული და შეძლებისდაგვარად გამარტივებულია ჩათის ენა.. აქ წარმოიშვება უამრავი აბრევიატურა, შორისდებული და ფრაზა, რომლებიც სწორედ ვირტუალური სამყაროსთვისაა დამახასიათებელი და [საბედნიეროდ] მის ფარგლებს არ სცილდება. უკეთ საილუსტრაციოდ ავიღოთ ინგლისური აბრევიატურა BRB – Be right back.. ამ ასოთშეთანხმების დაწერით ბრიტანელი ყმაწვილები (თინეიჯერი არა ისა!) კარგად გამოხატავენ, რომ ეჩქარებათ და მალე მოვლენ.. ალბათ “გაჭირვება მიჩვენეს” პრინციპი მოქმედებს აქაც, ვინაიდან გაქცევაზე მყოფი წიწკვ–ჭაბუკები სამად სამი ასოს დაწერასღა ახერხებენ… რაც შეეხება შორისდებულებს, რომელთა ფუნქციაც, ალბათ, თანამოსაუბრის შორეული და ბუნდოვანი ემოციის დაახლოებაა, მათზეც იგივე შეიძლება ითქვას : ვებ–სამყაროში მათ უამრავ სახესხვაობას ვხვდებით, რომლებიც შეძლებისდაგვარად მიგვანიშნებენ ადრესანტის გრძნობებზე, თუმცა ისინი დისპლეის შავ ჩარჩოს არასოდეს სცილდებიან და ამიტომაც ქუჩაში ვერასოდეს გაიგებთ “უჰუუუმმ“–ს, ან რამე მაგდაგვარს, თუმცა სულ სხვაა “აუ“…

“აუ” იმით განსხვავდება სხვა შორისდებულებისგან, რომ იბრუნვის და ავლენს მეტად იშვიათ თვისებას, ბრუნვაში ფუძემონაცვლეობას. აი მისი ბრუნებაც :

სახელობითი : აუ
მთვრალობითი : ფ(შ)იუ
ღრიალობითი : ავოე
კვნესობითი : ააჰ ! *
რიტორიკულობითი : ოჰ!
მამაპაპურობითი : ვახ
ბრუტუსობითი : ვაჰმე
ფრანგულობითი : ო ლალა! **

* - კვნესობითში “ა” ხმოვნის რაოდენობა ემოციის სიმძაფრის მიხედვით ვარირებს…
** – ფრანგულობითში იგრძნობა რუსული ენის გავლენა, რაზეც ფუძიდან გამოყოფილი “ო” წინსართი მიუთითებს…

“ძერსკოლოგიის დიდი ენციკლოპედია”, თავი XVI –

” აუ - შორისდებული, მულტიემოციონალურთა ჯგუფიდან. აქვს ვითარებათა შესაბამისობის ფართო დიაპაზონი, სიტუაციათა მიხედვით არ ფუძემონაცვლეობს, მისი მეშვეობით ემოციის დადგენა ვერბალური ურთიერთობისას მხოლოდ ინტონაციის საშუალებით შეიძლება”

-რედ. ვახვახ ნახიჭევანი (1956-20.. წწ.)

განვიხილოთ მოქმედების ფართო სპექტრი :

1–ლი და უმთავრესი : მელანქოლია :

გავრცელების არეალი : მესენჯერები, სოციალური ქსელები, სადაქალო, ცისფერი საძმო..
მთავარი მახასიათებელი : ბოლოხმოვანგაწელილი კითხვითი სიტყვები, რიტორიკულ შეკითხვათა კასკადი, ვარაუდები და საკუთარი პიროვნების სხვათათვის მიუღებელი მხარეების მტკივნეულად წარმოჩინების ხარჯზე მნახველთა გულის გალღვობა. (დაღვრემილ სმაილის ერთ–ერთი შემადგენელი კომპონენტის – მხურავი ფრჩხილის “)” რაოდენობა ემოციის სიმძაფრისა და გემოვნების მიხედვით.)
შესაბამისი ფრაზა : “აუუ რაა, რატომ ვერ მიგეებს ვერავინ, ნუთუ იმიტომ, რომ ყველასგან განსხვავებული ვარ და თვენსავით შავი სათვალეებით არ ვუყურებ ცხოვრებაას? (“

მე-2 და ქედმაღლური : “ჰჰაჰ”

გავრცელების არეალი : მესენჯერები, სოციალური ქსელები, სადაქალოთშორისო და საძმაკაცოთშორისი ურთიერთობები
მთავარი მახასიათებელი : ხმოვანგაწელილი ჩვენებითი ნაცვალსახელი, უფანტაზიო შედარება, შორისდებული ზიზღობითთა ჯგუფიდან და გარშემომყოფთა სიცილი, ისიც “ზა კამპანიუ”. (შუბლისაკენ ხელისგულის სწრაფი მოძრაობა და “ტკაცან” გემოვნებით.)
შესაბამისი ფრაზა :
-”აუუ, იმენა ხტფუ, ეეს რას გავს, ჩემი!”
-(გარმოცვა) “ჰაჰაჰ, ჰაჰ, ჰ”…

მე-3 და სამართალი : “მღერაი და ესრეთი საქმენი”

გავრცელების არეალი :მესენჯერები, სოციალური ქსელები, სადაქალო, ცისფერი საძმო, სადაქალოთშორისო და საძმაკაცოთშორისი ურთიერთობები.
მთავარი მახასიათებელი : ღიმილაკთა ნაირგვარობა და სიმრავლე, გაწელილი ბოლოკიდურა ხმოვნები, მინიშნება მოვლენის ადგილსა და დროზე, ავტორის დადებითი დამოკიდებულება და ავტორის თანამოაზრეთა მიერ ერთხელ ნახსენები მოსაზრების მრავალგვარი ინტერპრეტაცია. (აქ ყველაფერი ემოციის სიმძაფრესა და გემოვნებაზეა დამოკიდებული)
შესაბამისი ფრაზა :

– “აუუუ, აიმენა ყველაზე მაგარი დღე იყოოო :X:x:X:X:*:*:* miyvarxaarttt yvelaa :**:*)*:*:**”.”
- “ხოო მიყვარს ეს დროო, ყველაზე ყველაზე მაგარი დროო :]]]]:*”
– “მიყვარხაააარTTT”

მე–4 და კლავიატურბიჭური : “მომკლეს ტო!”

გავრცელების არეალი : ონლაინ თამაშები, საზანოს თეატრი.
მთავარი მახასიათებელი : საკუთარ თავს დამტყდარი უბედურების მკვეთრად ლაკონური აღწერა, და მჭმუნვარე ღიმილაკებით ემოციური ვაკუუმის შევსების მცდელობა ან/და აზრის რამდენიმე ასოში ჩატევის მცდელობა… (ემოციის სიმძაფრე ასო–ბგერა უ–ს რაოდენობაზეა დამოკიდებული.)
შესაბამისი ფრაზა : “აუუ, რა გაუვარდა” ან/და “აუ, თავი, ჩემი” ან/და “აუ/ეე :SSSSSS”

მე–5 და გადადექი, გადად… უი, უკაცრავად : “ემოციური ბინდბუნდი“
გავრცელების არეალი : ყველგან
მთავარი მახასიათებელი : ბოდიშობითი სიტყვებისა და გამეორების თხოვნა, დაცქვეტილი ყურები და საკუთარი ყრუობის წაყრუება ფრაზის “გაფეშენების” ხარჯზე.
შესაბამისი ფრაზა : “აუ უკაცრავაად/თ, მე მითხარით რ(ი)ამეე?”

როგორც იქნა, ჩავამთავრეთ განსახილველი საგნის სამოქმედო არეალთა კლასიფიკაცია და ახლა მცირე ანალიზი :

“ჩვენ აქ ვხუმრობთ, მაგრამ ისე რა საინტერესოა, რატომ იყენებენ ადამიანები ამ ერთი შეხედვით უაზრო, მაგრამ მაინც სისხლხორცეულ შორისდებულს. ნუთუ იგი იმდენად შეგვეთვისა ყოველ ჩვენგანს, რომ მის გარეშე დაწყებული წინადადება რაღაცით ნაკლულად, უკმარისად მიგვაჩნია და მას ხშირად იმიტომ ვშლით, რომ თავიდან, “აუ”–თი დავიწყოთ. ალბათ, იგი უკვე იქცა დამოკიდებულების განმსაზღვრელად და წინადადებაში მისი ჩართვა სიტუაციის განმუხტვას ემსახურება… ვიფიქროთ ამაზე…”

აკ. ვახვახ ნახიჭევანი (1956 – 20.. წწ.)

პ.ს.  ეს არის საბა აბუთიძის დაწერილი პოსტი, რომელიც ჩემი აზრით არ უნდა დაიკარგოს და ბევრმა წაიკითხოს. თვითონ ისეთი უპასუხისმგებლოა, რომ აღარსად უდევს, ამიტომ ეს პსოტი იქნება ჩემს ბლოგზე და არ წაიშლება არასოდეს.
საბა, ჩემო ზეკრეატიულო ადამიანო, მიყვარხარ უზომოდ :*

Patara Shorisdebulic : ხშირად სიტყვაზე მეტს ამბობს..

ვაპირებდი მეკითხა რამდენად წარმატებულ ფოტო-გრაფინიად მიაჩნდა საკუთარი თავი, მაგრამ გამახსენდა ამ კითხვას მეც რომ ვერ ვიტან და აღარ ვკითხე. ისე მე გეტყვით, რომ საკმაოდ წარმატებულია და ამაში მაშინვე დარწმუნდებით, როდესაც მის ფოტოებს ნახავთ. იმდენად კარგი ფოტოები აქვს, რომ ყველას დადება მინდოდა, მაგრამ სამწუხაროდ ჩემი ინტერნეტი ამის საშუალებას არ მაძლევს, ამიტომ დამჭირდა ამორჩევა.

ნატურმორტი

 

ჩემი ფავორიტი ♥

პეიზაჟი :

ცხენი გარბის

ბევრი წყალი ერთად

ბევრი ნისლი ერთად

Forever Alone ხე

Forever Alone ხე II

ამ ყვავილის მოსახელეები, რომ არ მიყვარს ის

ღვირილა ^_^

პორტრეტები :

ჭორფლიანი გოგო ბევრი წყლის ფონზე

უფრო ჭორფლიანი გოგო

მიმზიდველი ქალი

ეს გოგო ჰერმიონ გრეინჯერს გავს

აი ხომ ვთქვი

რა ფერებია ♥

რა ფერებია ♥ II

ამ მოდელს ვინ მისცა უფლება ასეთი ლამაზი რომ არის?!

გლამური :
 

ისევ ის მიმზიდველი ქალი

მრგვალი კიბე და გოგო

აუ

იფიფიფ ♥

ეს ფოტო მომწონს განსაკუთრებულად

თუ მოგეწონათ ეს ფოტოები და დაინტერესდით ამ ფოტო-გრაფინიით შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ :
Facebook : Ekaterine Mamamtavrishvili

Facebook Page : EKATERINE PHOTOGRAPHY

ეკატერინეს საიტი : http://www.ekaterine.inf.ge

პ.ს. ფოტოებზე ის სათაურები ჩემი მიწერილია და მაინცდამაინც სერიოზულად ნუ აღიქვამთ

პ.პ.ს. გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს და ამ პოსტის ბოლომდე წაკითხვისთვის ბონუსად ეს ფოტო ^_^

ამ ფოტოსა და მის მადლიან სიცილში ჩანს მთელი მისი ხასიათი

ამ სახელის წაკითხვისას ჩემი მკითხველების უმრავლესობას სითბო ჩაგეღვრებოდათ გულში. ახლა მოდაშია ყველაფერ იმის კრიტიკა და არ მოწონება, რაც ხალხს მოსწონს და უყვარს. მათ შორის ამ მწერლისაც. ხოდა მე მივიღე გადაწყვეტილება ყურადღება არ მივაქციო ასეთ ხალხს და მშვიდად გავაგრძელო ამ არაჩვეულებრივი მწერლების სიყვარული.
ჩემი და ნოდარ დუმბაძის “ურთიერთობა” ძალიან ადრეულ ბავშვობაში დაიწყო. 3 წლისამ კითხვის სწავლა დავიწყე და 4 წლის უკვე გამართულად ვკითხულობდი. მოგეხსენებათ ბნელ 90-იანებში დაბადებული ვარ და ისიც იცით რა პირობებში გავიზარდეთ მე და ჩემი თაობის ბავშვები. ამ ბნელ, ცივ, უშუქო და უგაზო პერიოდში ჩემი მშობლები მაინც არ მაკლებდნენ სულის საზრდოს და მამამ ნოდარ დუმბაძის ლექსების კრებული მაჩუქა, რომელიც ფერად-ფერადი სურათებითა და აპლიკაციებით გაფორმებული სულაც არ ყოფილა, როგორც ახლა გამოსული წიგნების უმრავლესობა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან პატარა ვიყავი  მაინც ბეჯითად შევუდექი ამ ლექსების კითხვას და მალე ზეპირადაც ვისწავლე. სამწუხაროდ დროთა განმავლობაში დამავიწყდა და დღეს ერთიც კი არ მახსოვს.
გავიდა 3-4  წელიწადი და ერთხელაც დავინახე დედაჩემი როგორ კითხულობდა რაღაც წიგნს და თან იცინოდა. რომ ვკითხე რა აცინებდა არ მიპასუხა, დამპირდა დღეს დავამთავრებ ამ წიგნს და მერე გათხოვებო. ეს წიგნი იყო “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი”. იმ დღიდან მოყოლებული დღემდე ვერც კი დავითვლი რამდენჯერ მაქვს წაკითხული ეს რომანი. ბოლოს 3-4 დღის წინ წავიკითხე. ჩემი სამაგიდო წიგნივით არის, როდესაც ცუდ ხასიათზე ვარ დუმბაძეა ჩემი მხსნელი.
მის თითოეულ ნაწარმოებს, იქნება ეს რომანი თუ პატარა მოთხრობა მხოლოდ ერთი წაკითხვით ვერ ამოწურავ და ყოველ ჯერზე ახალს აღმოაჩენ, ყველა ასაკში სხვადასხვანაირად გაიგებ. პრინციპში ყველა წიგნი ასეა, მაგრამ ნოდარის ცრემლნარევი იუმორი მაინც განსაკუთრებულია.
სულ არ მრცხვენია იმის აღიარება, რომ ძალიან ბევრი ვიტირე ბებიას, ბეჟანას, ბატონი ისიდორეს, კუკარაჩას სიკვდილზე, ზაზას დედის დაბრუნებაზე, ცირას იმედგაცრუებაზე, ხატიას სხივჩამქრალ თვალებზე, ბეღურაზე, რომელიც მიმინომ იმსხვერპლა, იანგულზე, სოსოიას რუსისა და შვილმკვდარი ლუკაიას დიალოგზე, ჯარისკაცებისთვის დაუნანებლად გაღებულ ნაბადზე, ჩექმებსა და წინდებზე  და ა.შ. რა დასანანია ყველაფერს რომ ვერ ვიხსენებ და ვერ ვატევ
არც იმას დავმალავ, რომ ძალიან ბევრი ვიცინე ილიკოსა და მის განძზე, მურადას სიკვდილზე გამოგზავნილ დეპეშაზე, რომულისა და ზურიკელას დაწერილ წერილზე, რომელიც ოლღას მიუვიდა, უგერგილო გიგილოზე. ამ ყველაფრის ჩამოთვლაც შორს წაგვიყვანს, მე კი თქვენს თვალებსა და ნერვებს ვუფრთხილდები.
მგონი ერთადერთი ნაწარმოებია რომელიც არ მაქვს წაკითხული და არც კი ვიცი რატომ. “მარადისობის კანონი” ახლა მომიტანა ისევ მამაჩემმა და დარწმუნებული ვარ დიდი სიამოვნება მელის წინ, იმდენად დიდი, რომ სტენდალს დროებით გვერდით გადავდებ და ამას ჩავუჯდები.
ასეა, იმაზე წერა ყოველთვის მიჭირს, რაც უზომოდ მიყვარს, როგორ მინდოდა მთელი სათქმელი ჩამეტია ამ პოსტში, მაგრამ ვერ შევძელი და ვერც ვერასოდეს შევძლებ იმ ყველაფრის თქმას, იმ ემოციების გადმოცემას, რასაც მე ვგრძნობ მისი კითხვის დროს. ნოდარ დუმბაძე ზოგისთვის სიცილთან ასოცირდება ჩემთვის კი ეს არის მწერალი, რომელიც წერდა ყველაფერზე, რაც აწუხებდა. მისი ნაწარმოებები  სიკეთით, სიყვარულით არის გამთბარი და ასე იქნება ყოველთვის სანამ მას მკითხველი და დამფასებელი ეყოლება და ეს სულ ასე იქნება.
დღემდე საამაყოდ მაქვს ის, რომ ნოდარ დუმბაძე ჩემთან სახლში ყოფილა და თურმე ჩემს ოჯახთან მეგობრობდა კიდეც. როგორც ბაბუაჩემისგან ვიცი გადმოცემით, ჩემს სოფელში იყო ჩამოსული და დარკვეთელ კოლორიტებზე  დაწერასაც გეგმავდა, მაგრამ სამწუხაროდ არ დასცალდა.  მე კი გულში ხინჯად მაქვს, რომ ვერ მოვესწარი მის სიცოცხლეს და გაცნობის შესაძლებლობა არ მომეცა. ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, მაგრამ მაინც.
თქვენ კი, ძვირფასებო, არასოდეს მოუსმინოთ სხვებს და იკითხეთ და მოიწონეთ ის, რისკინაც გული მიგიწევთ, იქნება ეს დოჩანაშვილი და დუმბაძე თუ ნიცშე და დაიმახსოვრეთ მშვენიერება უბრალოებაშია
 პ.ს. ბლოგზე მოდერაცია მაქვს ჩართული და უწმაწური კომენტარების დატოვებით და ჩემი ლანძღვით თავს ნუ შეიწუხებთ, ვისწავლე როგორ არ მოგაქციოთ ყურადღება

ფოტო-გრაფი სანდრო

ალექსანდრე 22 წლის ფოტოგრაფია. მან 1 წლის წინ დაიწყო ფოტოების გადაღება და მის ობიექტივში ძირითადად ადამიანები ხვდებიან, ანუ პორტრეტებს იღებს.
ერთი შეხედვით არაფერი განსაკუთრებული არაა მის ფოტოებში, მაგრამ მე მომწონს ის ემოცია, რომელიც მათგან მოდის, არ ვიცი რამდენად გასაგებად ვხსნი, მაგრამ იმედია მიხვდებით რასაც ვგულისხმობ.
   

რა სწერვულად იყურება ფისო :>

<3

ბრჭყვიალა რაღაცები

თუ მასთან დაკავშირების სურვილი გაგიჩნდებათ მიმართეთ Facebookze : Alexander Kay

მისი ნამუშევრები შეგიძლიათ იხილოთ მის  Facebook გვერდზე : Alexander Photography.

ასევე, შეგიძლიათ მოინახულოთ მისი ახალშექმნილი ბლოგი, სადაც მე დიდი იმედი მაქვს განათავსებს თავის ფოტოებს: http://alexanderkay89.wordpress.com/

 იმედი მაქვს ისიამოვნეთ.
შევეცდები კვირაში ერთი საინტერესო ფოტოგრაფი(ნია)  მაინც გაგაცნოთ და ამით მათ წარმატებასაც ჩეოტათი მაინც შევუწყო ხელი.

უნებურად ყურებზე ხელი აიფარა, მერე მიხვდა ქუჩაში რომ იყო და ცოტა უცნაურად იქცეოდა. ჯიბიდან სანთებელა და სიგარეტის კოლოფი ამოიღო წარწერით “მოწევა კლავს”. სევდიანად ჩაიღიმა. ამ წარწერას აშკარად სხვა მნიშვნელობა მიანიჭა.
ხიდის შუაში გაჩერდა. მოაჯირთან მივიდა და ზედ დაეყრდნო, თან სიგარეტს ეწეოდა. გაახსენდა პირველი ემოცია, როდესაც მოისმინა  თავისი დიაგნოზი :
-შენ აივ დადებითი ხარ.
თავიდან ვერც კი გაერკვია რა ხდებოდა. მერე ნელ-ნელა მიხვდა. გონებას ნისლი გადაეკრა და დარეტიანებული დაბრუნდა სახლში. თითქოს ეგონა, რომ ცხოვრება ძველებურად გაგრძელდებოდა, მაგრამ შეცდა.
უნდოდა ეს ამბავი ბევრს არ გაეგო. მხოლოდ ოჯახის წევრებს და რამდენიმე ძალიან ახლობელ ადამიანს უთხრა, მაგრამ აქ შეცდა. როგორც ხდება ხოლმე მალე მაინც ყველამ გაიგო და ამის შემდეგ დაიწყო პრობლემები.
აღიზიანებდა ოჯახის წევრებისა და მეგობრების გადამეტებული მზრუნველობა. ესმოდა, რომ ყველაფერს მისთვის აკეთებდნენ, მაგრამ თავს არაფრისმაქნის, ვიღაცის საპატრონო და პასიურ ადამიანად თვლიდა. მერე სულ მარტო ყოფნა უნდოდა, ყველას გაურბოდა. სულ მარტო იკეტებოდა ოთახში, ტელეფონს თიშავდა, სოციალურ ქსელებს საერთოდ აღარ ეკარებოდა.
მერე ნელ-ნელა ესეც მობეზრდა.  ცდილობდა ცხოვრების ძველ კალაპოტში ჩამდგარიყო. ამისთვის კი საჭირო იყო ურთიერთობები, ძველიც და ახალიც.
ეს კი ცოტა უჭირდა.
წვიმის ცივი წვეთები სცემდა სახეში. ისევ მდინარეს უყურებდა.
გაახსენდა ერთხელ მეგობარი ესტუმრა სახლში.  ერთი ოთახიდან მეორეში რომ გადიოდა უნებურად მაისურის სახელი წინ წამოწია და კარის სახელური იმით ჩამოწია.  როცა გაიაზრა რას აკეთებდა შეცბა.
ამის გახსენებამ გულში რაღაც ჩაწყვიტა.
სიგარეტი მოაჯირზე ჩააქრო და მდინარეში წკიპურტით ისროლა.
ერთხელ თავის პატარა მეზობელს მიესალმა, 9-10 წლის იქნებოდა. მერე გაიგო დედამისი როგორ აფრთხილებდა მოერიდეო ამას.
ერთხელ სტუმრად იყო ნათესავებთან.  გამასპინძლების შემდეგ დიასახლისი სუფრას ალაგებდა. დაინახა როგორ შეიტანა ცალკე მის მიერ გამოყენებული ჭურჭელი.  სამზარეულოში გასვლა მოიმიზეზა და დაინახა, რომ ცალკე იდო. იმის მერე იქ აღარ მისულა.
ერთხელ სიგარეტი სთხოვა ქუჩაში შუახნის კაცმა. ჯიბეში ხელის ჩაყოფა დაეზარა და თავისდაუნებურად უთხრა: “შიდსი მაქვს!”-ო. მთხოვნელმა ზეზეულად ააყოლა თვალი, ოდნავ უკან დაიხია და კისერზე შემოგდებული კაშნე ცხვირზე მიიჭირა ორივე ხელით. სწრაფი ნაბიჯით გაშორდა და რაღაცას დუდღუნებდა ცხვირში თავისთვის.
ჰოდა მობეზრდა ასე  ცხოვრება. ისედაც მოკვდება მალე. მობეზრდა ყოველდღიურად წამლების მიღება, ვიღაცებისთვის უშედეგოდ ახსნა, რომ  მასთან მეგობრული ურთიერთობით არაფერი დაემართებათ.  მობეზრდა სტომატოლოგების უარი მის მომსახურებაზე. მობეზრდა გადამეტებული მზრუნველობა ოჯახისგან.  ყველაფრისგან დაიღალა და აღარაფერი უნდოდა.
ისიც კარგად იცოდა, ამ ნაბიჯს ან მეტისმეტად სუსტები დგამენ, ან ძლიერები.
არც ის აინტერესებდა სუსტი იყო თუ ძლიერი.
უბრალოდ მან ეს გააკეთა.
მთელი სხეულით ჩაეშვა ცივ წყალში. ხერხემალი ეტკინა დაცემის დროს.  ბოლო მომენტში წამით ინანა კიდეც. მეტის გაფიქრება ვერ მოასწრო, რატომღაც.
დასრულდა.

პ.ს. 1-ლი დეკემბერი შიდსთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა. სწორედ ამასთან დაკავშირებით დაიწერა ეს მოთხრობა.
პ.პ.ს. დიდი უნამუსობა იქნება ეს ნაწერი მთლიანად მე მივისაკუთრო. გამუქებული აბზაცი ეკუთვნის  დიტოს 

თეთრი ფერი.
მძაფრი სუნი, წამლების.
ელექტრონის მკრთალი შუქი.
უფანჯრებო ოთახები.
სითბო.
ზოგჯერ არაადამიანური ყვირილის ხმა.
გაყინული თვალები.
ძალაგამოცლილი სხეული.
შებოჭილობა.
მუდმივი თვალთავლი.
წამლები.
მარტოობა.
ადამიანებთან ურთიერთობის ნაკლებობა.
უნდობლობა.
ტკივილი.
ცრემლები.
ისევ ტკივილი,
ისევ ცრემლები.
სტალინი, თამარ მეფე, ჰიტლერი.
მნახველების შეძრწუნებისგან გაოგნებული თვალები.
ხაზები.
ისევ თეთრი ფერი, თეთრი პერანგი.
დროებითი გამოფხიზლება.
მწარე ტკივილი გულში.
მერე ისევ შეშლილი თვალები.
ხაზები.
ფერადი ნახატები.
წარმოსახვითი მეგობრები და მტრები.
ყველასგან განსხვავებული სამყარო.
საგიჟეთია…

პ.ს. ცივა და ძნელია…

       ადამიანი უძლურია იმ მოვლენების მიმართ, რასაც თვითონ ვერ მართავს, მაგრამ რასაც მართავს ისიც მის საწინააღმდეგოდ შემობრუნდება ხოლმე. ჰოდა ასეთი საცოდავები ვართ ყველანი და იმის მაგივრად, რომ შეხმატკბილებულად ვიცხოვროთ ერთმანეთის დაჭმაზე ვართ გადასულები. არა მარტო პოლიტიკაში და არა მარტო დიდი სახელმწიფოები მტრობენ ერთმანეთს. დააკვირდით, თქვენს გარშემო რამდენ ადამიანს აქვს ცუდი ურთიერთობა ერთმანეთთან, ან თქვენ ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან რამდენად ხშირად ჩხუბობთ ხოლმე? რამდენჯერ აგვითვალწუნებია ვიღაც უმიზეზოდ და რამდენჯერ  შეგვიქმნია ხელოვნურად კონფლიქტი?

      რატომ ვართ აგრესიულები ერთმანეთის მიმართ, როდესაც შეგვიძლია  სითბო და სიყვარული ვაჩვენოთ ერთმანეთს და ჩავეხუტოთ? 

      სერიოზულად ვფიქრობდი ამაზე და დავითრგუნე. რატომ უნდა უნდოდეს ადამიანს სხვისი წყენინება, მწარე სიტყვების თქმა, ირონიის გამოხატვა? ან როცა სითბოს გამოვხატავ პირადად მე სხვის მიმართ რატომ არ უნდა ვიღებდე იგივეს მისგან? რატომ ვასხივებთ უარყოფით ემოციებს და გავურბივართ დადებითს?

      მიპასუხეთ ვინმემ, რატომ?